Dag Iedereen,

 

Na een verregende zaterdag (18 oktober) is het inmiddels weer stralend weer, wat de feestvreugde wel verhoogt moet ik zeggen, zeker als je via internet verneemt dat het in Nederland stormt, haha.

Inmiddels zijn er twee leerkrachten van Tools to Work gearriveerd, die twee weken les komen geven in het onderhoud van de naaimachines en de breimachines.  Hun eerste indruk was dat het niveau van de cursisten hoger is dan wat ze in andere landen gewend zijn. Dat streelt natuurlijk ons gevoel van eigenwaarde.  Ze zijn ondergebracht bij Father Pinji de plaatselijke pastoor, waar ze,uiteraard tegen betaling, goed verzorgd worden. Bij de kerk moet de schoorsteen ook blijven roken nietwaar.

Voor ons wel fijn, want behalve de zorg voor koffie en thee tijdens de lessen hebben wij er niet veel bemoeienis mee.

 

De Teresian sisters (congregaties genoeg hier) maken en verkopen Samoosa. Dit is een soort driekante miniloempia, gevuld met gehakt en groente. Ze zijn erg lekker, dus we hadden er voor het weekend 50 besteld. Komen ze vertellen dat de levering niet doorging omdat het gehakt op was.  Geen nood want wij hadden nog 2 pakjes in de diepvries liggen dus die  gaven we mee. Dezelfde middag werden er 45 geleverd. Nou komt het grappige: die avond waren we uitgenodigd om bij hen te komen eten en wat denk je dat het voorgerecht was? Juist ja, samoosa gevuld met gehakt, rara waar kwam dat vandaan. Die zusters toch.

Nog iets grappigs: vorig jaar heeft MiM een nieuw onderkomen laten bouwen voor de “guardians” dit zijn de vrouwen die meekomen met een zieke patiënt  om voor ze te wassen, koken en wat dies meer zij. Voor die nieuwe ruimte hebben we ook een paar stapelbedden laten maken en het viel ons op dat de bovenste bedden niet gebruikt werden. Maar ja wat wil je als je al je hele leven alleen maar op de grond hebt geslapen, dan zou je zelf ook hoogtevrees krijgen van zo’n bed.

 

Jack van Uden is ondertussen ook weer  naar huis. Na zijn het vertrek is het weer stil in huis en moeten we het  van elkaar hebben. Niks mis mee overigens, versterkt de huwelijksband!

Tot  onze verbazing  komt er sinds het vertrek van Jack ‘smorgens weer water uit de kraan. Tot nu toe hebben we het verband tussen die 2 zaken nog niet kunnen leggen, maar we blijven er naar zoeken.

 

Even een paar “gewone” weken, wat betekent: geen gasten in huis, de mannen van Tools to Work hebben hun weg gevonden en zijn hard aan het werk, dus geen omkijken naar.

Ans voert het vernieuwde clubje aan dat de schooluniformen maakt, vinden ze niet altijd leuk want nu moet er met schone handen gewerkt worden, geknipt worden op de tafel,  moeten de patronen serieus gebruikt worden en moet er met spelden gewerkt worden. Net echt dus en de juf is streng.

Wil loopt ondertussen maar wat te hobbyen, is samen met Kenneth en de smid speeltoestellen in elkaar aan het flansen voor het speciaal onderwijs en af en toe de aannemer op stang aan het jagen, doet dan net of hij er verstand van heeft en het leuke daarbij is dat de aannemer er nog intrapt ook.

Wat het werken met patronen betreft: er moest een patroon voor een kraagje verlengd worden. Ans pakt resoluut de schaar om het patroon middendoor te knippen. De dames schrokken zich wild “hoe durfde ze, zomaar een patroon vernielen”.

Pas toen ze zagen dat je vervolgens de helften uit elkaar schuift en dat het dan nog werkt ook, waren ze gerustgesteld.  Achteraf moesten ze wel lachen, wie komt er nou op zoiets simpels.

 

Eigenlijk allemaal maar saai dus en daarom tijd om samen met de Tools to Work mannen een weekendje naar Liwondepark te gaan  in een gezellige kleine lodge midden in de natuur, waar je zelf je consumpties uit de koeling pakt, je verbruik netjes in een schrift opschrijft en waarvoor je vervolgens maar een habbekrats hoeft te betalen.

Tijdens de boottocht en de safari geluk gehad en veel wild gezien. Midden op de dag een aantal nijlpaarden op de wal bijvoorbeeld, normaal zie van die stomme dingen alleen maar de oren boven water uitsteken.

Een hele kudde olifanten die uitgebreid aan het badderen is, buffels die je stom staan aan te kijken en warthdogs (zwijnen) die uit nieuwsgierigheid  zowat bij je in de auto komen kijken. Geweldig.

 

Even heel wat anders tussendoor, we krijgen elk jaar wel van een aantal mensen geld mee om te besteden en dat gaat dan in het potje voor speciale gevallen. Het potje is inmiddels enkele keren aangesproken. Wat denk je van een kind dat helemaal onder de uitslag zit en constant jeuk heeft. In het ziekenhuis kunnen ze niks doen en wordt de familie doorverwezen naar een huidspecialist. Maar ja, die zit in Lilongwe en is duur. Een probleem dus. Met 40 euro echter zijn zowel de dokter als de reis betaald. Daar wordt dan het potje voor aangesproken.  Een andere jongen heeft de middelbare school met goeie cijfers afgesloten en wil graag loodgieter worden. Een eenjarige cursus in Lilongwe. Hij woont samen met oma en die heeft ook niet veel te makken. Wij betalen 2/3 en oma 1/3  van het schoolgeld. Hondervijftig euro en de volgende dag stapt hij al op de bus naar school.

Of een jongen die in Dedza op de middelbare school zit net aan de derdeklas begonnen is en geconfronteerd wordt met een verdubbeling van het schoolgeld. Woont samen met moeder (pa is er stiekem tussen uit getrokken) en kon het schoolgeld toch al maar net betalen.  De jongen is naar huis gestuurd omdat hij maar een deel van het schoolgeld had betaald. Uit hetzelfde potje hebben we het tekort voor de laatste 2 jaar maar bijgepast.

De school waar deze jongen op zit heeft ook een internaatsafdeling voor ca 200 jongens en evenveel meisjes (netjes van elkaar gescheiden overigens) Het waterleidingbedrijf heeft problemen en de school zit al weken zonder water. Kun je het je voorstellen? 400 jongelui zonder sanitaire voorzieningen vanwege watergebrek. Twee weken geleden werden er een aantal ziek en toen is iedereen naar huis gestuurd. Maandag 27 oktober is het probleem gelukkig opgelost en kon de school weer open. Ook dat is Malawi anno 2014.

 

Op diezelfde maandag overigens was het laswerk aan de speeltoestellen (3 dubbele schommels en 2 wippen) klaar. Nu nog gaten graven en beton storten en dan zijn we een heel eind. Voor het graven van de gaten hadden we Robinson Zugwitsa gevraagd. Robinson heeft jarenlang op het college als loodgieter gewerkt, maar zit nu zonder werk dus die kan wil wat geld gebruiken. Komt hij op de fiets aan met een hoofdtooi op.

We wisten niet wat we zagen. Wat blijkt: is hij gekozen tot “Village Headman” van zijn dorp.

Is dat wat zeg, staat er een burgemeester voor ons gaten te graven en beton te mixen. Op zulke kontakten moeten we zuinig zijn, dus die krijgt een extra blikje cola.

De volgende dag zou hij samen met een ander terugkomen om de klus af te werken.

De volgende dag echter komt er niemand opdagen: begrafenis. Dat is geen smoes want zo gaat het hier echt,vandaag overleden, morgen begraven. Zo snel  gaat dat en er wordt ook nooit lang gerouwd. Het is hier meer van zand er over en aan het werk.

Gelukkig voor ons kwamen ze daags na de begrafenis weer opdagen en zijn inmiddels alle speeltoestellen geplaatst en in de beton gestort, nu nog een paar dagen uitharden laten schilderen en in gebruik nemen.

We zijn eigenlijk best tevreden,  de renovatie van het hostel gaat voorspoedig (er zijn voortdurend zo’n man of 30 aan het werk), het nieuwe magazijn voor het ziekenhuis is zo goed als klaar en de fundering voor het gebouw met 3 klaslokalen is ook af.

Vandaag (31 oktober) worden de onderhoudscursussen voor brei- en naaimachines afgerond en de certificaten uitgereikt. Dat wordt uiteraard gevierd met een Fanta en een paar oliebollen, waarna we terugkijken op een drukke maar vruchtbare periode.

 

Op uitnodiging van het hoofd van de basisschool in Kalilombe (een van de gehuchtjes van de gemeente Bembeke en er 8 kilometer vandaan) hebben we haar school bezocht. Het oude liedje: teveel kinderen in slechte lokalen zonder meubilair en hier zelfs zonder vloer, dus de kinderen zitten letterlijk in het zand.

Als je daarvan terugkomt, is dat nooit met een fijn gevoel. Je zou ze allemaal graag willen helpen want de nood is hoog, maar de fondsen van MiM zijn nu eenmaal gelimiteerd. Wat zou het toch fijn zijn als we een keer een filantroop tegen het lijf zouden lopen. Wie weet, de wonderen zijn immers de wereld niet uit.

 

Nou dat was het dan weer.

Nog 3 weken te gaan en dan gaan we alweer naar huis, ook niks mis mee overigens. Met een beetje geluk zit er nog wel een verslagje in, tenzij er niks meer te beleven valt natuurlijk.

 

Groeten,

 

Ans en Wil.

 

Terug naar de site <<