Hallo allemaal,

Daar zijn we weer, terug van onze trip naar Livingstone in Zambia en naar de Victoria watervallen.

We hadden geboekt bij een kleine vliegtuigmaatschappij en die bleek ook dito vliegtuigen te hebben.

We vlogen met een 18-persoons propellervliegtuigje. Dat is nog eens echt ouderwets vliegen. Je zit in dezelfde ruimte als de piloot, geen ruimte voor handbagage en je voelt elke beweging.

Het vliegveld in Livingstone is zo klein dat ze er niet eens een transportband hebben voor de bagage.

Die wordt op een lange bank afgeleverd, waar je zelf je spulletjes kunt pakken. That ‘s real life.

Rond 7 uur ‘savonds waren we bij de lodge Mooie grote kamer met airco, helemaal goed.

We hadden wel trek in wat eten, dus wij naar de bar annex restaurant voor een lekker koel pilsje (voor het eerst in 3 weken tijd). Het menu bestond uit T-Bone steak  of kip met frites. Wij kozen veilig voor kip.

Na anderhalf uur kwam het eten, de chef moest namelijk eerst nog kip gaan kopen in de supermarkt.

Maar verder was het een prima lodge en een dito vakantie hoor. Mooie watervallen, een schone stad met voldoende eetgelegenheden en een goede gelegenheid om een gamedrive te doen. Tijdens een wandelsafari hebben we eindelijk de laatste van de “Big Five” gescoord. Te weten: de neushoorn en wel 9 tegelijk. Dus dat kon niet meer stuk.

De watervallen waren overigens aan de Zimbabwaanse kant veel mooier dan aan de kant van Zambia. Hier stond het water namelijk tamelijk laag vanwege het droge seizoen.

Een wandeling over de brug die de twee landen verbind is wel leuk, maar ook vrij kostbaar. Wat wil het geval: Zambia uit kost niks, Zimbabwe in kost 30 dollar, parkentree 30 dollar, Zimbabwe uit is vervolgens weer gratis, maar Zambia in opnieuw 30 dollar en dat inclusief korting omdat we 4 dagen eerder toen we Zambia binnen kwamen vanuit Malawi al 50 dollar hadden betaald.

Nee dan Malawi, daar mag je gewoon gratis het land binnen komen.

 

Vlak voor ons vertrek naar Zambia deed zich nog iets grappigs voor. Voor David (een leraar  van het TTC) hadden we via marktplaats.nl  een tweedehands videocamera gekocht, de verkoper had er twee dus die hadden we toen maar alle twee gekocht. Groot probleem voor David want nu moest hij kiezen. Na een half uur wikken en wegen nam hij er een mee. Komt ie de volgende dag terug want hij had zich bedacht. Geen probleem, wij de camera geruild. Weer een dag later komen zijn twee zoons met een eigenhandig geschreven brief aan de deur. Of we alstublieft de camera weer konden ruilen, want hoe kon hun vader nou zo stom zijn om de beste camera terug te geven. We moesten het hem maar niet al te kwalijk nemen, want pa had geen verstand van al die moderne apparatuur (waar heb ik dat meer gehoord?). David had de camera overigens al vooraf in gedeeltes betaald. Telkens als hij wat geld had gespaard, kwam hij dat brengen met de boodschap: als ik het zelf moet bewaren, maak ik het waarschijnlijk  op.

 

O ja op de dag van vertrek zelf  hadden we nog snel een vrachtauto geregeld om de leraar voor het speciaal onderwijs uit Lilongwe, waar we het in het vorige verslag over hadden, te laten verhuizen naar Bembeke. Dinsdag hoorden we dat het goed was en woensdag kreeg hij te horen dat de vrachtwagen de volgende dag voor de deur zou staan. Palibe kantu zeggen ze dan hier, ofwel geen probleem.

 

Terug in Malawi zijn we nog een paar dagen in Lilongwe gebleven om de nodige boodschappen te doen en enkele afspraken af te werken. De rit van het vliegveld naar de stad is 20 kilometer. Normaal geen  probleem, maar in het donker was het water en bloed zweten met als gekken rijdende en constant  groot licht voerende Malawianen als tegenliggers. De volgende nacht zouden we Jack van Uden van het vliegveld ophalen (aankomsttijd 01.35 uur), maar na voornoemde ervaring hebben we toch maar een taxi gestuurd.

Op zaterdag terug naar huis in Bembeke, maar eerst nog even een bezoek gebracht aan een groepje dove meubelmakers, die we vorig jaar al van wat gereedschap hadden voorzien en we nu wel eens wilden weten hoe het ging, voordat we een nieuwe partij gereedschap zouden leveren. Nou is onze gebarentaal niet echt geweldig, maar geen nood. We hadden David (die van de camera) bij ons. David heeft jarenlang op een dovenschool gewerkt voordat het leraar aan de pedagogische academie werd. Dat was leuk. Een enorm druk gesprek en toch hartstikke rustig. Een bijzondere ervaring.

 

Eenmaal terug in Bembeke hebben we Jack, die overigens 4 jaar geleden al hier was samen met Bram en Nadia, rondgeleid langs alle projecten. Jack en zijn familie hebben 4 jaar geleden een jongen (Yamikani)  “geadopteerd” die toen net aan de middelbare school begon.

Het weerzien tussen die 2 was aandoenlijk. De jongen kon maar niet geloven dat Jack er echt was en werd bij de eerste ontmoeting  zelfs zichtbaar bleek.

Overigens, 2 dagen later was het de beurt aan Jack om bleek te worden, want hij kreeg een levende kip van de oma van Yamikani. Een hele eer zo’n kip, maar het vooruitzicht om die zelf te moeten slachten was voor Jack niet zo super. Dat heeft hij dus maar uitbesteed (flauw hoor).

 

Eenmaal terug was het snel woensdag 15 oktober “moederdag” hier in Malawi. Ans is natuurlijk super verwend, vanzelfsprekend door mij maar ook door de Indian Sisters met zang, feestcake en rozen uit eigen tuin en onze huisschilder Francis waagde er zelfs een telefoontje aan om haar te feliciteren. De bofkont.

 

Bij de tailoringshop hebben Ans en ik even interim-manager gespeeld en 2 van de betaalde dames er uit gekickt. Eentje liep al lang de kantjes er af, schreeuwde tegen de leerlingen en bleef regelmatig zonder reden weg. De ander bleek al gedurende lange tijd niet in staat om de 10 Kwatcha (2 eurocent) te innen die per keer betaald moet worden om van het atelier te mogen gebruiken. De rest had gewoon lak aan haar.

Dus jullie begrijpen, daar moest de westerse harde hand aan te pas komen.

Nu nog even voor headhuntersbureau  spelen voor de opvolging en we kunnen weer verder.

 

Er wordt hard gewerkt aan het hostel, het nieuwe schoolgebouw, het nieuwe magazijn voor het ziekenhuisje, de muur om het speelterrein van het speciaal onderwijs en er is een begin gemaakt met de speeltoestellen. Dus ongemerkt  rijgen de dagen zich aan elkaar en voor je het weet ben je alweer halverwege, alleen jammer dat het werk nog niet halverwege af is, maar daar vinden we wel wat op.

 

Tot hoors,

 

Ans en Wil.

 

Terug naar de site <<