Bembeke, 28 september 2014.

Dag Allemaal,

 

Voor wie het nog niet wist: het schijnt zo langzamerhand een beetje in ons bloed te zitten,  waardoor we het niet konden laten en we maar weer eens zijn afgereisd naar Malawi.

 

Het is hier lekker warm weer en nooit saai, dus altijd wel wat om jullie te vertellen, en dat doen we dan ook maar.

 

Na een voorspoedige reis werden we netjes afgehaald door een nieuwe chauffeur, die zeer voorzichtig reed, zo voorzichtig dat zelfs Ans zich op haar gemak voelde tijdens de rit. We denken dat hij strenge instructies van de Indian Sisters heeft gehad want die zijn best zuinig op hun Mrs. Ens.

De chauffeur heeft overigens dezelfde kwaal die ze hier allemaal hebben en dat is razend snel opschakelen en veel te laat terug schakelen. Ze zakken hier vlot af naar 40 in de vijfde versnelling voordat ze terugschakelen. De auto begint dan nog net niet te bokken.

 

Ondanks alles blijft zo’n reis natuurlijk toch 24 uur van deur tot deur, dus na het eten van een eerste Malawiaanse boterham en een kopje Nescafé, kropen we heel vroeg onder de wol. Achteraf niet vroeg genoeg want we waren zondagmorgen te laat wakker om nog naar de kerk te aan. Dus verder die dag maar wat gelanterfant, koffers uitgepakt en gewandeld. Tussendoor natuurlijk wel de nodige mensen die ons “most welcome” kwamen heten, maar dat is op zich wel leuk.

 

Op maandag als eerste naar het speciaal onderwijs want daar waren we wel heel nieuwsgierig naar.

Het ziet er allemaal geweldig uit er zijn momenteel  ruim 35 kinderen van blind tot doof en van het syndroom van Down tot ADHD+ met daar tussen in kinderen met de meest uiteenlopende “weeffoutjes” en allemaal enorm enthousiast.

Er zijn nog steeds 2 leerkrachten, want de derde die vorig jaar alleen nog op transport wachtte heeft afgehaakt. Inmiddels schijnt er wel een nieuwe te zijn aangesteld, maar ook die wacht nog op de verhuiswagen, dus daar moeten we komende week maar eens vaart achter proberen te zetten.

Waar overigens absoluut geen gang in is te krijgen is Escom (de Malawiaanse Essent). Na een jaar nog geen aansluiting. De secretaris van het Bisdom heeft nu beloofd zijn contacten te gaan activeren.

Als dat ook niet lukt moeten we misschien maar met alle kinderen het kantoor van Escom gaan bezetten.

Een van de kinderen kan praktisch niet lopen, dus die heeft uit een van de containers van Willem Winkelman een rolstoel gekregen. Het joch kan er zelf echter nog niet zelfstandig in rijden. Geen probleem, het is bijna aandoenlijk om te zien hoe zeker 10 klasgenootjes hem ’smorgens naar school duwen en ‘smiddags gelukkig ook weer even zo vrolijk naar huis brengen.

De leraar greep natuurlijk direct de gelegenheid aan om aan te geven dat de schriften op waren en ook de zeep. Wat dat laatste betreft zien we nooit kinderen handen wassen, dus we denken dat hij thuis wel erg proper is en veel zeep gebruikt, wat overigens aan zijn lichaamsgeur niet was te merken.  Schriften kosten hier 60 Kwatcha (12 eurocent) en worden ook nog eens voor de leerlingen  middendoor gesneden. De plaatselijke boekhandel had er nog 172, dus die hebben we allemaal gekocht en voor 20 euro was iedereen weer blij.

 

Vorig jaar hadden we van enkele mensen geld gekregen om wat speeltoestellen te laten maken voor het speciaal onderwijs en het kleuterschooltje en voor een omheining om het speelterrein.

Iedereen was het er over eens dat dan eerst begonnen moest worden met de omheining. Die zou het afgelopen jaar gemaakt worden. Niet dus, iedereen druk, druk, druk. Gelukkig hadden wij nog net even tijd om een aannemer te regelen die er meteen aan gaat beginnen.

 

En toen was het alweer donderdag 18 september en was Ans jarig, Hiep Hiep Hoera.

Om het te vieren hebben we onszelf tussen de middag maar getrakteerd op een lunch bij de Potterie en ‘savonds bleek er zowaar zomaar een fles champagne in een van de koffers te zitten, wat een geluk. De dongel werkte ook goed, dus bedankt iedereen voor de leuke mailtjes van die dag.

 

In een van de omliggende dorpjes zijn 3 jaar geleden 2 klaslokalen gebouwd en is een schooltje gestart omdat de kinderen van het dorp erg ver moeten lopen om naar school te gaan. Vorig jaar heeft stichting MiM van de Chief van het gebied een hulpvraag gekregen voor de bouw van 3 klaslokalen bij deze school. Geen overbodige luxe als je weet dat de school inmiddels 480 leerlingen heeft en beschikt over  maar 2 goede  lokalen aangevuld met 2 rieten noodlokalen.

 

Het afgelopen jaar heeft de stichting geld ingezameld voor deze school. Vlak voor ons vertrek is het benodigde bedrag  van 20.000 euro gehaald, zodat we snel de bouw kunnen opstarten en  de lokalen klaar zijn voordat  het regenseizoen begint.

Vrijdagmorgen met de Chief en een (Nederlandse) bouwkundige naar het dorp om nadere afspraken te maken. De Chief kwam in vol ornaat, dat wil zeggen met een hoofdband om van iets panterachtigs. Het halve dorp was uitgelopen en dat werd dus weer veel handjes schudden en heel vaak “how are you enz.”

Piketpalen kennen ze niet, maar geen nood de 4 stoerste mannen van het dorp werden op de 4 denkbeeldige hoeken van het gebouw gezet en bleven er parmantig staan tot de foto was gemaakt. Het dorp had overigens al een gigantische stapel stenen gebakken, dus volgende week nog een keer terug met een aannemer en dan kan het spel op de wagen.

 

De eerste week vloog al bij al om en voor we het wisten gingen we zondagmiddag ons eerste bezoek van de bus ophalen. Een Duitse studente, die voor een Duitse stichting, waar wij overigens ook geld van hebben gekregen, projecten bezoekt. Ze blijft anderhalve week en viel meteen met haar neus in de boter want ‘savonds gingen we eten bij de “Indian Sisters”. Die hadden er lucht van gekregen dat Mrs Ens jarig was geweest, dus werd Ans toegezongen onder begeleiding van een tamboerijn en een tamtam. Als verjaardagscadeau een Mariabeeldje met verlichting voor in de auto, eerste klas kitch uit India. Nu nog een paar draadjes in de auto vinden om op aan te sluiten. Ik heb mezelf voorgenomen niet al te hard te zoeken.

 

En zo zitten we er weer middenin en zijn volop bezig. Ondertussen nog een aardig voorval: op een van onze tochtjes naar Dedza hadden we op de terugweg een Malawiaanse die we kennen een lift naar Bembeke gegeven. Onderweg vroeg ze ons om te stoppen want ze moest nog een kool kopen. Het is vaste prik dat meteen als je stopt er een zootje verkopers naar de auto komt gerend, ze had dus keus genoeg. Een kool bleek 100 Kwatcha (20 eurocent) te kosten, wat ze veel teveel vond. Volgens de verkoper viel dat voor azungus (lees blanken) wel mee. Toen ze zei dat het voor haarzelf was, kreeg ze hem prompt voor 80. Eigenlijk wisten we dit wel, want als we denken dat het te gek wordt zeggen we zelf wel eens: “nou dat was de azungu prijs, nu de echte”, waarop er meestal gelachen wordt.

Maandag in de tweede week hebben we haar meegenomen naar de diverse projecten en kennis laten maken met een aantal mensen.  Toen we bij de principal van het  TTC kwamen begon in de kamer ernaast net een vergadering. Er lag mooie nieuwe vloerbedekking en bij de deur een mat, die door niemand gebruikt werd. Iedereen kloste vanuit het mooie rode zand zo naar binnen.

Toen Ans dat zag kon ze het natuurlijk niet laten om even te demonstreren hoe je zo’n mat moet gebruiken, dit tot grote hilariteit van de aanwezigen.

 

Eind van onze tweede week moesten de dames die de afgelopen 2 jaar naailes hebben gehad hun examenwerkstuk (een jongensblouse) inleveren.

Eigenlijk moest alles al 2 weken geleden klaar zijn, maar toen Ans de resultaten zag vond ze die zo bedroevend dat ze tegen de 2 leraressen zei dat op deze manier niemand zou slagen. De 2 leraressen vertelden heel onschuldig dat ze er ook niet veel aan konden doen. Toen Ans vervolgens zei dat ze dan misschien wel nieuwe leerkrachten moest zoeken, werd het even stil en leek het alsof er een van kleur verschoot hoewel dat hier altijd moeilijk te zien is. Het resultaat was wel dat er 2 weken lang keihard gewerkt is en er zelfs overuren gedraaid werden.

Vrijdagavond!!!! werd alles ingeleverd. Het zag er een stuk beter uit, dus nu kan de examencommissie aan de slag.

 

Op zaterdag 27 september togen we met onze bezoekster en een nieuwe “Indian Sister” naar Mua voor een rondleiding in het museum. Het is een mooi museum over de geschiedenis en de cultuur van de verschillende stammen in het land. Na een lekkere lunch in Mua en een mooi tochtje over de “Dedza Mountain” was dit het start van een verder lui weekend. We vonden dat we dit, na 2 weken hard werken, wel verdiend hadden. Na het weekend nog even 2 dagen sappelen  en dan gaan we voor een weekje naar de Victoria watervallen in Zambia.

 

Tot over een tijdje dus en de groeten vanuit een zonnig Malawi.

 

Terug naar de site <<