September 2013, eerste verslag van Ans en Wil vanuit Bembeke

 

Hallo allemaal,

 

Hierbij de hartelijke groeten uit een heerlijk warm, zonnig en droog Malawi.

 

Als we dit schrijven zijn we pas een week hier en het lijkt wel of we niet weg geweest zijn.

Gelukkig hadden we na een overigens voorspoedige reis bij aankomst noch water noch elektriciteit, dus waren we weer razend snel gewend. En och wat maakt het uit met z’n tweetjes een avondje bij kaarslicht, als je weet dat ze bij de buren al een week geen elektriciteit hebben. De rekening was niet op tijd betaald en dan wordt Escom (de Malawiaanse evenknie van Essent en net zo log en traag) ineens razendsnel en sluit de boel af.

Eigen schuld dikke bult zou je zeggen, maar dat wordt wat anders als het hier gaat om een meisjesinternaat met 700 studenten en de rekening nog niet betaald was omdat de overheid de maandelijkse cheque een paar weekjes te laat had overgemaakt. Leuk hoor 3 keer per dag voor 700 mensen  koken op hout gestookte kookpotten en het hele complex ‘snachts in het pikkedonker. Escom had daar allemaal geen boodschap aan.

 

Het huis was bij aankomst netjes schoongemaakt, op z’n Malawiaans dat wel, maar toch. In het naai- en breiatelier was ook flink gepoetst, blijkbaar was er al rondgebazuind dat “ze” er weer aankwamen.

De Indian Sisters nodigden ons meteen de tweede dag uit voor het avondeten en daar wachtte ons de eerste verrassing. We moesten namelijk eerst mee de kapel in want er moest gebeden worden voor de vijfenzestigste verjaardag van Ans (ze hadden meegewerkt aan de Glossy voor die verjaardag en waren zodoende op de hoogte). Ans moest een schaal met daarop 65 vruchten op het altaar zetten, voor elk jaar 1 en ik 3 bloemen, voor elk van onze kinderen 1.  Ook al ben je zelf niet zo gelovig dan is het toch heel bijzonder dit mee te maken en wordt  je toch wel even stil vanwege de welgemeendheid en de intentie die er vanuit gaat.

Het eten was overigens heerlijk en de nieuwe “Principal” ontpopte zich als een geweldig mens met humor.

Ze had al zo vaak van “WilandAns” gehoord dat ze dacht dat wij een persoon waren.

We hebben er een beetje traditie van gemaakt om de eerste zondag naar de kerk te gaan, dan zien we weer veel mensen en het is altijd fascinerend om twee uur lang te zien dat de hele kerk (zo’n duizend mensen) prompt begint te bewegen op de eerste tonen van de muziek.  Tot onze verrassing werden we ook nog eens vanaf de preekstoel “most welcome” geheten dus ons eerste weekend kon niet meer stuk.

Boze tongen beweren overigens dat dit alleen maar was omdat de pastoor nog wat van MIM nodig heeft.

 

We hoorden dat er wat mankementen waren aan enkele breimachines en dat de nieuwe zuster die een beetje de scepter zwaait in het brei atelier ook graag wilde leren breien.

Op zondagmiddag Alex in Lilongwe gebeld met de vraag of hij een weekje kon komen voor de nodige reparaties en het geven van instructies. Jawel hoor dat kon en de volgende morgen stond hij aan de deur na een tochtje van 3 uur met minibus en fietstaxi en vrouw en kinderen achter zich latend. Door de devaluatie van de kwatcha is het leven duur en zijn de centjes erg welkom.

 

We wilden de week op maandag rustig beginnen,  dus ‘smorgens wat rond gekeken en daarna naar Dedza voor het maken van wat afspraken. Onder andere over het transport van de goederen uit de container. Er werd even gebeld en jawel hoor een uur later stond er een vrachtwagen klaar om geladen te worden. Dat hadden we niet verwacht. Maar goed met een aantal hulpkrachten aan de slag dus en wij konden het natuurlijk niet laten om zelf mee te helpen. Het gevolg was wel dat we ‘savonds doodmoe op bed lagen, op de nieuwe matrassen uit de container dat wel. We willen er nog maar even niet aan denken dat er hooguit een kwart van de totale vracht is vervoerd. Het was overigens wel genieten om te zien hoe blij volwassen mannen kunnen zijn met wat knuffels voor hun kinderen (en een fooi van 500 kwatcha, ofwel 1 euro).

 

Gelukkig verliep de rest van de week wat rustiger en zijn we druk geweest met het verwerken van de eerste vracht uit de container en een rondgang langs enkele projecten.

Het viel ons op dat de sfeer in zowel het atelier als in het lokaal waar naailes gegeven wordt bijzonder goed was. Het was druk maar er werd volop en rustig gewerkt. Heel mooi om te zien. In het leslokaal merkten we dat er het afgelopen jaar goede vooruitgang is geboekt en de dames veel geleerd hebben. Waarschijnlijk hebben zowel het feit dat ze een poosje les hebben gehad van een docent uit Lilongwe en dat de werkmethode die Henny van Esch heeft ontwikkeld goed gebruikt wordt hier aan bijgedragen.

 

In Bembeke ligt het internet om financiele redenen al een tijdje plat, dus de communicatiemogelijkheden zijn beperkt. Voor ons een mooie reden om zaterdag naar Lilongwe te rijden en daar een weekendje te spenderen aan het doen van boodschappen en het versturen van berichten.

 

Dat was het dan zo’n beetje. Als we iets te melden merken jullie dat wel weer.

 

Voor nu iedereen de groeten en tot de volgende keer.

 

Ans en Wil

 

P.S. voor Mieke Hertog;

Je vriendin is in verwachting.

 

<< Ga terug naar de site <<