Tweede verslag van Ans en Wil 

Oktober 2013

 

Halverwege!

 

HOERA, ook in Malawi heeft de Dongel zijn intrede gedaan. We hebben er meteen een gekocht, dus dit verslag versturen we relaxed vanuit ons hutje op de heide aan de keukentafel en vanaf de eigen laptop.

Wat een verschil met 6 jaar geleden. Als je toen een email wilde versturen moest je eerst een half uur achter op de fietstaxi, om vervolgens in twee uur tijd in een volgepropte minibus naar Lilongwe te rijden.

In het beste internetcafé van de stad liep je dan ook nog het risico een aantal keren opnieuw te moeten beginnen, omdat de verbinding “even” onderbroken werd.

De Dongel is wel niet echt snel maar hij werkt goed. Wellicht klinkt het wat minder avontuurlijk, maar het is wel heeeeeeeeeeeeel erg gemakkelijk.  Als dat zo doorgaat houden we nog tijd over.

 

Ondertussen zijn we al weer aardig gewend.  Ans doet de was weer als vanouds met de hand, en de eigen gemaakte tomatensoep en de avocado’s  op brood smaken heerlijk. Het is inmiddels ook weer de hele dag door: How are you? I,m Fine etcetera etcetera. Er zijn er ook bij die al op voorhand beginnen met I’m fine. Als je dan zegt: I know you are wordt het even stil. Wel lachen.

 

Het gaat hier niet altijd van een leien dakje hoor.

 Zo hadden we voor een klusje bij het plaatselijke ziekenhuisje een aannemer nodig. Degene die wij kenden was ergens anders aan het werk en we  kregen van hem het telefoonnummer en een onuitspreekbare naam van een bevriende lokale relatie. Wij gebeld en na wat heen en weer gepraat waarbij het leek of hij ons al jaren kende, maakten we een afspraak voor de volgende dag. Toen hij niet wist waar het ziekenhuisje precies lag hadden we natuurlijk argwaan moeten krijgen, maar ja je bent niet altijd even scherp. Gevolg: de volgende dag stond  er een elektromonteur uit Lilongwe  (2 uur met de minibus) op de stoep. We hadden het verkeerde telefoonnummer gekregen. We hebben de man toen maar vriendelijk bedankt voor de moeite en zijn reiskosten vergoed, waar hij flink van opkikkerde.

Bij het schoolgebouw dat gerenoveerd moet worden voor het speciaal onderwijs, hadden we vorig jaar gezien dat er in een van de lokalen hele hopen zand lagen. Bleek door de termieten te komen. Geen punt hier, we kochten een bus zwaar vergif en de aannemer maakte er korte metten mee. Tenminste dat dachten we. Deze keer lagen de hopen zand buiten onder de veranda. De termieten die het hadden overleefd waren er in geslaagd  een nieuwe familie te stichten die zich dwars door de muur had gevreten. Dan maar een nieuwe poging  met wat meer gif en dieper de grond in en maar hopen dat het wel werkt.

 

Dinsdag 1 oktober de hele dag in de weer geweest om twee vrachten met materiaal uit de container naar Bembeke te laten brengen. Het hele magazijn zit mudvol, dus voorlopig hebben we werk genoeg aan het distribueren. Het lijkt wel of ze ruiken dat er nieuwe voorraad is want om de haverklap komt er iemand met een zielig verhaal  waarom we nou juist aan hem of haar alvast wat schoenen moeten verkopen, of liever nog geven. Wij bikkels trappen daar natuurlijk niet in.

 

Na een weekje hard werken hadden we weer een aardig boodschappenlijstje, dus werd het tijd om op zaterdagmorgen naar Lilongwe te gaan om een partij winkels af te lopen voor onder andere stof voor schooluniformen,  wol voor schooltruien en nog veel meer.

Wat vervoer betreft hebben we al aardig wat gezien. Van varkens en geiten achterop een fiets gebonden tot koeien achter in een half open busje. Daar kunnen we nu iets nieuws aan toevoegen: een vrachtwagen die tot drie meter hoog geladen is met zakken maïs en daar bovenop een vijfentwintig tal geiten op een kluitje bij elkaar gebonden en dat met een vaartje van tachtig over de weg.

In Lilongwe hebben we natuurlijk het nuttige met het aangename verenigd en lekker geluncht bij “Mamma Mia” een Italiaans restaurantje zomaar in Afrika. Na afloop liepen we toch wel tegen het toppunt van sufheid aan. Ze hebben daar een afgesloten parkeerterrein en toen we weg wilden bleef de poort hermetisch dicht, terwijl de portier op zijn gemak in zijn wachthokje zat. Toen wij na wat wachten een keer voorzichtig toeterden kwam hij verbaasd naar buiten en vroeg wat er aan de hand was. Wij wezen hem op de gesloten poort en pas toen zag hij dat die dicht was, waarop hij zei: “sorry, forgotten”. Hij had totaal niet in de gaten gehad dat de poort, waar hij voor moet zorgen, dicht was.

 

 

Het gebouw waarin het speciaal onderwijs moet komen wordt gedeeld met een “nursery” zeg maar een ouderwetse kleuterschool, maar dan vanaf 3 jaar. Dit deel is al in gebruik genomen en wordt momenteel bevolkt door ca. 30 doerakken. De nursery wordt gerund door een zuster van de karmelietessen uit India, die hiervoor 20 jaar in Duitsland in een bejaardenhuis heeft gewerkt, van het ene uiterste in het andere dus.  Bij de kleuters is ze enorm populair want als ze het lokaal binnenkomt wordt ze van alle kanten door zo’n 30 enthousiastelingen  beklommen. De enkeling die niet meedoet maakt dan van de gelegenheid gebruik om met een tafeltje of een stoeltje op het hoofd door het lokaal te dansen.

 

Nog een stukje moderne communicatie:

Naast de dongel hebben we ook geïnvesteerd in een lokale simkaart voor onze ipad (ja,ja ook wij gaan met de tijd mee) en van Corry hadden we gehoord dat je via “facetime” en  twee Apple apparaten met elkaar kunt communiceren, blijkbaar net zoiets als skypen, wat we overigens ook niet kennen of kunnen.

Na een paar avondjes gehannes en gesakker bleek dat ook nog te kloppen en konden we “life” met Ingrid en Josca communiceren, inclusief beeld. Het lijkt onderhand wel of we gewoon thuis zijn, maar dan anders natuurlijk. Terwijl ik dit type rent Ans overigens zo’n beetje de kamer rond omdat er een groot soort wesp dol geworden rond de lamp vliegt en af en toe naar beneden suist. Het recept van Ans: voor de zekerheid minstens drie keer er op stampen. Dat maken we thuis in ieder geval niet mee.

 

De hele week verder druk geweest met het verwerken van dozen en de inrichting van het lokaal voor speciaal onderwijs, met op woensdag bezoek van Riet en Willem Winkelman op doorreis naar Lilongwe.

Was heel gezellig en het is na een aantal weken buitenland altijd fijn om weer eens even “onder elkaar”  te zijn met een stel Nederlanders en gewoon te kletsen in je moerstaal.

 

Aan het einde van zo’n week heb je natuurlijk opnieuw weer een aardig boodschappenlijstje en wil je er bovendien ook wel even uit. Voor ons betekende dat zaterdagmorgen vroeg op pad om een dagje aan het meer door te brengen en te luieren. Op zondag vervolgens op ons gemak naar Lilongwe om daar op maandag boodschappen te doen en langs de immigratiedienst te gaan om ons visum te laten verlengen. Dat is meestal een beproeving vanwege het lange en in onze ogen onnodige wachten. Daarom dachten we nu eens slim te zijn en meteen om half acht als eerste aan de deur te staan. Op het bord stond immers “workinghours 7.30  - 12.30”.

Dat klopte wel, maar om half acht marcheerde er naast een legertje marechaussees ook een poetsploeg naar binnen. Pas na het schoonmaken mochten we er in. We waren inderdaad de eerste klanten en de benodigde formulieren waren bewonderenswaardig snel ingevuld.

Nu is het systeem zo dat je met de ingevulde formulieren en 20.000 Kwatcha naar een ander deel van het gebouw moet om te betalen. Dat loket bleek overigens  pas om half negen open te gaan!!!!

Met betalen alleen ben je er overigens nog niet want met je reçu moet je bij weer een ander loket een officieel betalingsbewijs zien los te peuteren. Makkelijk zat als er tenminste iemand achter het loket zit, wat natuurlijk niet het geval was. Betrokkene had er kennelijk niet op gerekend dat er ook klanten konden zijn die zich zelfs al  voor negen uur door het hele systeem hadden geworsteld.  Hij had de krant nog niet uit en zag niet in waarom hij die niet eerst zou uitlezen. Uiteindelijk stonden we om kwart over negen toch buiten, wat voor de immigratiedienst nog redelijk snel is. Wij vervolgens in rap tempo inkopen gedaan, zodat we uiteindelijk weer om een uur thuis waren en de werkweek weer kon beginnen.

Dinsdagmiddag kregen we bezoek van Paulette en Lei van Roekel van de stichting Warm Hart voor Malawi, die in Malawi op vakantie zijn. Na een gezellige avond gevolgd door een even gezellige dag waarop we een rondje langs de projecten van MIM hebben  gemaakt, namen we afscheid met de afspraak elkaar een week later in Blantyre weer te ontmoeten en daar samen een project voor technisch onderwijs te bezoeken.

 

Van Pieter hadden we een workmate gekregen, die met de container was meegekomen. Toen de timmerman bij ons een klusje kwam doen waarbij hij een aantal planken moest afzagen en hij niks had om de planken op te leggen, haalden we de workmate voor de dag. Hij had zo’n ding nog nooit gezien en wist natuurlijk niet waar het voor diende. Nou moet ik zeggen dat een dichtgeklapte workmate ook niet echt ergens op lijkt. Ik klapte het ding uit, waarna Ans en ik dubbel lagen toen we zijn gezicht zagen. Zelden iemand zo verbouwereerd zien kijken. Nadat hij het ding echter eenmaal doorhad wilde hij het wel onmiddellijk kopen.

Nog zo iets: MIM had aan het gezondheidscentrum drie wastafels beloofd. Wij materiaal gekocht en een loodgieter gecharterd. Er waren echter nergens sokken te koop om de pvc afvoerbuizen aan elkaar te koppelen.  Dat was volgens de loodgieter een “Big problem”. Hier bracht de even simpele als doeltreffende spiritusbrander  die we ooit van Corry gekregen hebben (en die we nog regelmatig gebruiken als er weer geen stroom is om water mee te koken) uitkomst. Een korte demonstratie hoe je een pvc buis verwarmt en vervolgens over een andere heen schuift, had op de loodgieter ongeveer hetzelfde effect als de workmate op de timmerman. Dat Benne leuke dingen voor de mensen.

 

Zo valt er gelukkig regelmatig wel wat te lachen. De draaistoel die we van Annie van der Ven hebben gekregen is ook een groot succes. We hadden al snel in de gaten dat ze zo’n ding hier niet kennen, dus als er iemand voor het eerst binnenkomt gaat een van ons in die stoel zitten en gaat uitgebreid heen en weer draaien. We doen dan net of niet merken dat ze hoogst verbaasd zijn. Uiteindelijk kunnen ze het dan niet laten om er iets van te zeggen. Wij vertellen dan dat iedereen bij ons wel zo’n ding in de kamer heeft!!!

Of wat bijvoorbeeld  te denken van iemand die heel zielig aan de deur komt vragen om een petje omdat hij zo’n hoofdpijn krijgt van de zon. Nou wil het geval dat we in een van de dozen een hele partij petjes hadden gevonden, dus wij willen niet te zuinig overkomen  en zo’n man help je graag nietwaar. Hij weg met zijn petje en wat blijkt: stopt hij het ding in zijn broekzak. De hoofdpijn was blijkbaar over.

Tweede handskleding kan soms ongemerkt wel erg goedkoop worden voor de koper. Zo meldde Francis, onze huisschilder, zich deze week. Hij had vorig jaar een werkbroek gekocht voor 400 kwatcha. Bleek er in een van de broekzakken nog een euro te hebben gezeten. Momenteel krijg je voor 1 euro ca. 500 kwatcha. We hebben de euro maar voor hem gewisseld, waardoor hij uiteindelijk naast een gratis broek ook nog eens 100 kwatcha rijker was dan voorheen. Lachen toch?

Als toetje: een jongen die we kennen zit om een klusje (lees geld) verlegen en mag de auto wassen.

Maakt Ans vlug een foto onder het motto: “rijke blanke zit lui op de bank en arme zwarte werkt zich in het zweet” en dan denk je goed te doen.

 

Zo en nu weer terug naar het serieuzere werk. Dinsdag 22 oktober in alle vroegte naar Blantyre, waar we na een rit van 4 uur uitgemergeld aankwamen, voornamelijk vanwege de hitte. Na een heerlijke lunch waren we er weer bovenop, dus wij door naar Limbe waar we twee afspraken hadden. Een met de directeur van de opleiding voor leerkrachten speciaal onderwijs en een met Henk van Heck, ofwel broeder Wladimir. Een Nederlandse broeder van 84 jaar!!! Die al 32 jaar in Malawi woont en een school voor dove en blinde kinderen runt. Heel indrukwekkend. We kwamen hem wat geld brengen dat door Nederlandse sponsors was meegegeven, waar hij heel blij mee was. Op deze manier werd er fors op bankkosten bespaard, plus dat je voor contant geld een hogere koers krijgt.

Die avond een gezellig avondje met Lei en Paulette, want daar hadden we mee afgesproken. We zouden namelijk de volgende dag met vieren naar Mulanje gaan waar de Nederlandse consul (een kennis van hen) een complex aan het bouwen is, bedoeld voor arme kinderen uit de omgeving (er zijn eigenlijk geen andere) die daar een vak kunnen leren, zoals timmeren, lassen, naaien, brood bakken en kappen.

Geweldig complex, maar waar ook nog veel moet gebeuren. Ze zoekt daar vrijwilligers voor.

Omdat we toch in Mulanje waren hebben we onze vriend Hendrick Likongwe die oog