Hallo allemaal,

 

Als we deze eerste regels  schrijven is er al weer een week voorbij gegaan nadat het tweede verslag is verstuurd. Ook hier gaat er wel eens een week voorbij zonder dat er veel bijzonders gebeurt en daar valt dus weinig over te melden.

 

Vandaag hebben we gelukkig weer eens flink kunnen lachen en dat willen we jullie niet onthouden.

Er gingen er hier zonet namelijk twee de deur uit, op zoek naar hun adres. Wat wil het geval. Iemand had een elektrische naaimachine gekocht (leek hem wel handig in huis) en kwam samen met zijn vrouw vragen of Ans niet wilde helpen met opstarten want geen van beiden konden ze zo’n ding bedienen (hoe simpel kun je zijn).  

Ans, de goedheid zelve, wilde wel langs komen en vroeg het nummer van hun huis op de campus van het TTC. Ze keken elkaar aan en wisten geen van beiden het nummer. Het was ergens achteraan links, waarop wij natuurlijk in onze lach schoten. Na enig denken snapten ze het zelf ook.

 

Na Aller Heiligen en Aller Zielen gepast te hebben gevierd togen we op dinsdag 5 november met het gebruikelijke boodschappenlijstje naar Lilongwe om wat dringende zaken te kopen en natuurlijk om ‘savonds naar het vliegveld te gaan en Marianne en Mieke op te halen. Keurig op tijd kwamen ze aan en we waren al voor 12 uur in het hotel voor een eerste overnachting en de volgende dag ging het na een stevig ontbijt rap richting Bembeke.

 

Na een korte rondleiding en introductie, hebben we de dames meteen aan het werk gezet ter ondersteuning van de groep die uniformen voor MIMstudenten aan het maken is. De eerste conclusie na een inspannende ochtend was, dat er nog flink wat werk aan de winkel is. We hebben de arme zielen na deze ochtend maar wat rust gegund, maar maandag gaat het weer hurry up.

Een vrij weekend kennen we niet, dus op zaterdagochtend werden ze ingezet bij het installeren van een stelletje computers. Dat ging zo goed dat de familie thuis voor dit onderdeel waarschijnlijk niet meer nodig is. Het heeft ons in elk geval weer flink wat tijd bespaard.

Marianne is voor het eerst in Afrika, die valt dus van de ene verbazing in de andere en blijft maar zeggen”het is niet te geloven”. Overigens vinden wij dat ook nog vaak.

 

Op zondag hebben we ze maar wat rust gegund, maar pas nadat ze om 7 uur ‘smorgens eerst naar de kerk waren geweest, want dat moet iedereen hier meemaken. Ze troffen het nog ook want de dienst duurde deze keer maar liefst 3 uur, met een preek van drie kwartier. Leuk als je er geen woord van verstaat. Dat noemen ze nou aflaten verdienen.

Zondagmiddag over de berg naar Mua en vette pech daar, want het museum was gesloten. Maar al bij al toch een mooi uitje waarbij wat houtsnijwerk en een “djembe” (of zoiets) werd gekocht.

 

De eerste volle week zit er voor de dames op, hard gewerkt met name in de tailoringshop, waar aan een aantal vrouwen de fijne kneepjes van het naaien van schooluniformen is bijgebracht. Op donderdag begon de schoenenverkoop. We hadden inmiddels zo’n dertig dozen met schoenen verzameld en in hun huis gestald. Ze hebben een mooie afgesloten binnenplaats die als verkoopruimte werd ingericht en vanaf negen uur mochten eerst het tuin- en keukenpersoneel hun slag slaan, gevolgd door de dames van het naai- en breiproject. Iedereen mocht 1 paar schoenen voor zichzelf (voor 1 euro) en 1 paar kinderschoenen (voor 60 eurocent) kopen. Dat ging er in als koek, met natuurlijk allerlei pogingen om meer te mogen kopen. Zo hadden er ineens opvallend veel mensen tweelingen met opvallend grote maten. Ze bleven echter onvermurwbaar en de dag werd afgesloten met het mooie bedrag  van 70.000 kwatcha voor de kas van het project. Aan de poort bleef  een grote groep teleurgestelde buitenstaanders over die vonden dat ze toch ook wel aan nieuwe schoenen toe waren, maar ja je kan niet alles hebben in het leven. Volgende week donderdag de tweede ronde.

 

Zo’n schoenenverkoop is wel leuk maar kost ook veel energie, dus tijd voor ontspanning.

Op zaterdag togen we naar Liwonde waar we het weekend doorbrachten  in de Hippo View Lodge. Niet echt goedkoop, maar dan heb je ook wat, zoals een heus zwembad bijvoorbeeld.

Zaterdagmiddag hadden we geboekt voor een bootsafari. Met zijn vieren op een twaalfpersoons motorboot, lekker luxe. Volop nijlpaarden, olifanten en krokodillen gezien, met als afsluiting een prachtige zonsondergang vanaf het water. Zaterdagavond heerlijk gegeten met lekkere witte wijn erbij, die achteraf overigens een tikje aan de dure kant was (waarschijnlijk zo’n beetje een gemiddeld maandsalaris van het hotelpersoneel), maar ja als ze in Nederland Zwarte Piet willen afschaffen en onder het motto “we mogen toch wel iets hebben” een kniesoor die daar op let.

 

Uiteindelijk moesten we op maandag  weer volop aan de slag. Maandag was tevens de eerste dag dat de kinderen gebruik konden maken van de lokalen voor speciaal onderwijs. Die zien er overigens fantastisch uit, al zeggen we het zelf. Geweldig ook om te zien hoe blij de kinderen waren. Dan weten we  weer waar we het voor doen.  De officiële opening is op 27 november, 3 dagen voor ons vertrek.

Dat schijnt een hele happening te worden, waarbij volgens het organisatiecomité  140 Bobo’s zijn uitgenodigd. Het comité had overigens wel een probleem  zo vertelden ze ons want al die Bobo’s worden wel geacht een versnapering te krijgen en jullie raden het al, de vraag was: wie zal dat betalen? Het antwoord is natuurlijk simpel. MIM tast in de buidel en zorgt voor 10 kratten frisdrank en wat zakken lolly’s voor de kinderen.

 

Verder is het computerlokaal van het TTC opnieuw ingericht met computers van MEE en van Thuiszorgcentrale IVT, zijn er gordijnen gemaakt voor de nieuwe kapel van het College en vorderen de schooluniformen en schooltruien gestaag. Daarnaast blijft het onveranderd warm tot zeer warm en dat vinden we heerlijk, zeker als we horen dat het in Nederland alsmaar kouder wordt. Lekker Pu. We hebben met Marianne en Mieke de school in Ngonoonda bezocht, waar MIM een schoolgebouw met drie klaslokalen aan het bouwen is. Ver van de bewoonde wereld en alleen bereikbaar via een slechte hobbelweg. Als je pure armoede wilt meemaken, dan ben je daar op de goede plek en het bezoek was voor onze gasten dan ook heel indrukwekkend, dus na dit bezoek waren ze extra gemotiveerd om er weer flink tegen aan te gaan.

 

Donderdag 21 november was voor Mieke alweer de laatste dag (de twee en een halve week waren omgevlogen). De Indian Sisters hadden voor deze dag nog een paar verrassingen in petto.

Om te beginnen ‘smorgens om zes uur een Mis in de nieuwe kapel. Iedereen was er om zes uur behalve de priester, die was het vergeten. Maar goed, met duizend excuses van zijn kant, konden we om half zeven beginnen. De wachttijd werd opgevuld door het koor, dat kende precies vier liedjes en vanwege de vertraging hebben we die allemaal zes keer gehoord. Om half zeven ‘savonds waren we uitgenodigd  voor het diner, was reuze gezellig met lekker eten en wat cadeautjes over en weer.

Daar tussendoor was donderdagmiddag de tweede ronde van de schoenenverkoop, deze keer alleen voor de deelnemers aan het project. Dit keer was de opbrengst nog groter, namelijk 100.000 kwatcha. Er zijn in totaal ruim 400 paar schoenen verkocht. Bij deze verkoop heeft het mes echt van twee kanten gesneden. Een grote groep armlastigen heeft voor een habbekrats fatsoenlijke schoenen kunnen kopen en van de opbrengst kan weer een student vier jaar lang naar school. Een winwin situatie dus op zijn Malawiaans.

 

Vrijdag om vijf uur op want Mieke moest om half zes vertrekken, richting vliegveld. We hadden de chauffeur van het College gecharterd om haar weg te brengen. Wat ze niet wist, was dat Marianne en Ans mee gingen, dus die stapten tot haar verrassing op het laatste moment in. Voor mij een rustige dag om veel dingetjes af te werken. Om twee uur waren de dames terug en even later kregen we een Sms’je van Mieke, dat ze inmiddels in Nairobi was aangekomen.

Zaterdagmorgen in alle vroegte naar Dedza, want om 8 uur zou er een vrachtauto klaar staan om de laatste 120 dozen met kleding naar het magazijn te brengen. Het bleek weer eens Malawiaanse tijd te zijn want in de praktijk bleek acht uur half elf te zijn. Maar goed een kniesoor die daar op let en om 1 uur was de vrachtwagen leeg en ons magazijn vol. Daar kunnen ze wel een tijdje op teren.

 

Het is nu zondagmiddag 24 november, precies een week voor onze thuiskomst en het regent momenteel pijpenstelen. De regenperiode lijkt nu echt definitief door te breken en veel mensen zijn al begonnen met het planten van mais.

De weersvoorspellingen voor komende week zijn niet best, maar gelukkig zijn de vooruitzichten goed voor aanstaande woensdag als de opening van de lokalen voor het speciaal onderwijs is.

 

Nou mensen dat was het dan weer voor dit jaar. We gaan nog een drukke laatste week in en danken iedereen die op de een of andere manier met ons heeft “meegeleefd”. Dat doet een mens goed.

 

Ans en Wil.

 

<< Terug naar de site