Beste allemaal,

 

Hier zijn we dan weer vanuit een heerlijk warm Malawi, om jullie verslag te doen van onze wederwaardigheden.

Na een voorspoedige vlucht  kwamen we maandag 12 maart om 11.00 uur aan op het vliegveld van Lilongwe. Mooi op tijd, dus volop gelegenheid om inkopen te doen en toch royaal voor donker in Bembeke  aan te komen.

Meteen de eerste verrassing.  We vonden het namelijk erg rustig in de supermarkt en dat snapten we niet, totdat we de prijzen zagen. Gemiddeld 50 procent  hoger dan een jaar geleden en sommige artikelen zelfs duurder dan in ons land.  Je moet bijna miljonair zijn om hier nog inkopen te kunnen doen, wat je overigens sneller bent dan in Nederland als je weet dat je voor 1 euro ruim 200 Kwatcha’s krijgt. Na de inkopen dus maar snel op weg naar het platteland, in de hoop dat de tomaten, uien en kool daar nog goedkoop zijn.

Volgende verrassing: voor het eerste benzinestation in de hoofdstad stond een rij auto’s van zeker een kilometer lang.  Vandaag  was  er in de hoofdstad  voor het eerst in weken weer benzine te krijgen. Nou ja krijgen, bijna 400 kwatcha ofwel bijna 2 euro voor een liter benzine en ruim 1,60 euro voor een liter diesel is niet niks en dan ook nog maar af en toe verkrijgbaar.

 

Rond 3 uur in Bembeke, waar we het huis pico bello aantroffen, zodat  we al voor donker helemaal ingericht waren en we aan onze eerste kop thee zaten.

Het is overigens nog steeds prompt om zes uur donker, dus dat was geen verrassing, evenmin als de eerste stroomuitval zo rond zeven uur geen verrassing had moeten zijn. Daar hadden we helaas nog niet aan gedacht dus in het pikkedonker door het huis op zoek naar de zaklampen, waarbij we elkaar wel drie keer tegen kwamen. Wat een feest.

Heeeeeel vroeg onder de wol en ja hoor, de volgende dag bleek het ook nog steeds om half zes licht te zijn. Geen verrassing dus, evenmin als het feit dat er tussen zes en zeven uur geen water uit de kraan komt. Geen warme douche dus, lekker fris na een lange vliegreis.

We waren weer helemaal  thuis en konden opgewekt beginnen aan onze eerste alcoholvrije week.

 

De Malawianen hadden ons lekker laten uitslapen  want de eerste bezoeker stond pas om half acht aan de deur om ons “most welcome” te heten, verder alles prima en de rest van de morgen de koffers uitgepakt, alleen de nodige keren onderbroken door weer een ander “most welcome” . Overigens om 10 uur koffie gedronken op het bankje voor het huis in een heerlijk zonnetje. De eigenaar van de grond voor en achter het huis had dit jaar gekozen voor aardappelen in plaats van maďs. Geeft toch een stuk meer uitzicht dan 2 meter hoge maďs vlak voor je deur.

In de middag natuurlijk eerst gaan kijken naar de uitbreiding  van het naaiatelier. Helaas nog niet klaar. Er is al  twee keer een nieuwe aannemer begonnen, omdat zijn voorganger overleed tijdens het project (de derde heeft dus wel lef) er wordt momenteel hard aan gewerkt, waarschijnlijk omdat wij er zijn.

Alle bouwmaterialen worden opgeslagen in de toiletten, wat niet zo erg is want van het pak toiletpapier dat we anderhalf jaar geleden hebben aangeschaft bleken al twee hele rollen te zijn gebruikt.

Daarna naar het naailokaal waar de cursisten druk bezig waren met het maken van een blouse als test om “Mrs.  Ans” te laten zien wat ze al hadden geleerd. Voor de rest een beetje gelanterfant.

 

Op woensdag  naar de Kantchitoschool. De stichting heeft deze school geholpen met geld voor renovatie en bouw van  toiletten. Het zag er geweldig uit. De drie gebouwtjes met totaal negen klaslokalen waren om door een ringetje te halen. Het gerenoveerde stafhuis zag er eveneens fantastisch uit, zodanig dat de andere huizen  er nu wel heel zielig bij staan. Eén toiletgebouw was klaar en het tweede zal binnen enkele weken klaar zijn.

Als je in Malawi een school bezoekt vragen ze je altijd om het “gastenboek” te tekenen. Wat bleek de directeur had geen pen en de eerste drie leerkrachten die hij er om vroeg al evenmin. Ook dat is Malawi.

 

Op woensdagmorgen naar Dedza om nog wat inkopen te doen. Ook hier weinig klanten, kleiner assortiment en hogere prijzen. Voor een basisartikel als rijst moesten we drie winkels aflopen. Uiteindelijk rijst gekocht bij de ijzerwarenzaak  die ook een klein assortiment levensmiddelen verkoopt.

Daarna op naar het Bisdom voor een eerste bespreking. Een en ander verliep positief. Ze kunnen daar de hulp uit Nederland blijkbaar goed gebruiken, want zelfs de bisschop nam de moeite om even handen te komen schudden en mee koffie te drinken.

 

Soms kunnen dingen ook in Malawi heel snel gaan. We hebben een paar jaar geleden achter het huis een stukje van ongeveer 4 bij 4 meter laten afmaken met een rieten schutting om zonder al teveel nieuwsgierige kinderen om ons heen buiten te kunnen zitten. Helaas, de schutting had het begeven.

Ans kwam op het idee om er nu een klein terras van te maken, of het Bisdom een aannemer kon regelen?

Dat kon. De volgende morgen om 7 uur stond er een aannemer aan de deur en vrijdagmiddag was het terras klaar. Volgens de aannemer mogen we er zondagmiddag op dansen en volgende week komt er een nieuw hekwerkje van Bamboe.

Zoals te doen gebruikelijk heeft zo’n man nauwelijks gereedschap, dus een hamer, waterpas en handzaag uit onze eigen gereedschapskist kwamen goed van pas.

Theo van der Aa had ons nog een tas met gereedschap meegegeven. Die hebben we maar aan de goede man gegeven (je krijgt een foto van ons Theo).

Zo rond drie uur hadden we het voor die dag wel weer gehad vonden we.

Mis dus want wat bleek,  even later  komt er een vrachtwagen met daarop een hele partij goederen uit een van de containers van Willem Winkelman.  Of we maar even mensen wilden regelen voor het lossen en wilden aangeven waar wat moest komen. Dat was stressen. Donderdagavond vroeg onder de wol en geslapen als roosjes.

Vrijdag waren we zodoende natuurlijk weer helemaal fit en vonden we het tijd worden om bij een school in de buurt te gaan kijken naar het lokaal waar les gegeven wordt aan een groepje gehandicapte kinderen. We hadden vorig jaar geregeld dat het lokaal geschilderd zou worden en de muren versierd met allerlei afbeeldingen van dieren en symbolen die het leren voor deze kinderen gemakkelijker maakt en het lokaal wat opvrolijkt. Het resultaat was geweldig, het lokaal straalde een en al vriendelijkheid uit en dat voor nog geen 400 euro. We stonden er echt van te kijken en zullen proberen zo snel mogelijk wat foto’s te sturen voor de site van MIM.

Vrijdagmiddag  nog een gesprek gehad met een timmerman die regelmatig voor ons werkt en geen eigen gereedschap heeft. Hij huurt dat voor 5.000 kwatcha per maand. We hebben via de stichting “Gered Gereedschap” en natuurlijk weer een container van Willem een hele partij gereedschap voor hem kunnen regelen. Afgesproken is dat hij eerst zijn werkplaats (vier palen met een dak) opknapt en zorgt voor een veilige opbergplaats voor het gereedschap, voordat het gereedschap naar hem toekomt. Als tegenprestatie zal hij de komende jaren aan MIM een flinke korting geven op arbeidsloon.

Toen wij er zaterdagmiddag langs kwamen, was hij daar al druk mee bezig.

Vrijdagavond waren we te eten gevraagd bij Alice, een docente van het TTC. Heel gezellig en lekker, al had de kip weer de nodige vlieguren gehad.

 

En zo is de eerste week ongewoon rustig voorbij gekabbeld, dat begrijpen jullie wel.

Overigens, het leven zonder radio, televisie, alcohol en telefoon (het bereik was de hele week knudde) begint al aardig te wennen. We bevelen het iedereen aan.

Wel lastig dat er in Dedza nog steeds geen benzine te koop is, behalve dan op de zwarte markt maar daar kost de benzine 3,5 euro per liter. Dus wachten we er nog maar even mee om daar te gaan kopen.

Er is overigens beloofd dat er dinsdag benzine komt. Maar ja, eerst zien en dan geloven.

 

Als er weer wat te melden is, laten we het jullie weten.

 

Groeten,

 

Ans en Wil.

 

 

Klik hier om terug te gaan naar de site <<