Verslag 2,  oktober 2012

 

Hallo allemaal,

 

Daar zijn we weer om jullie wat te vertellen over het wel en wee hier in Malawi.

 

Om te voorkomen dat iedereen gaat denken dat we hier alleen maar leuke dingen meemaken zullen we ditmaal wat meer vertellen over het werk dat we de afgelopen weken hebben gedaan (poehpoeh).

Maar eerst nog even verder met de continuing story van  Escom. Vorige keer konden we aangeven  dat we o zo blij waren omdat er eindelijk een elektriciteitsmeter in het naaiatelier was geplaatst. Prachtig al dat licht ‘savonds. We kregen de neiging om er op een stoeltje bij te gaan zitten kijken. Maar helaas, de vreugde was van korte duur.  De eerste 5 kilowattuur krijg je gratis om te testen, daarna moet je betalen. Ze werken hier tegenwoordig met prepaid meters (een moderne variant op de oude muntmeters van vroeger  in Nederland).  Je koopt een kraskaart, stuurt een SMS met het krasnummer en je meternummer naar Escom en je krijgt een code terug. Die code voer je vervolgens in de meter in en je hebt weer wat kilowattuurtjes te verteren. Tenminste……………. dat is de bedoeling.  Niet bij ons dus, want onze meter werd door het computersysteem niet herkend. Escom was alle formulieren kwijt en daardoor kon de meter niet vrijgegeven worden. Zoals het betaamt krijgt in zo’n geval de klant de schuld.  Nou hebben ze hier geen programma’s als radar en kassa, dus we zijn een week lang elke dag naar het kantoor van de plaatselijke big boss gegaan, gewoon naar binnen gestapt (vond hij niet leuk) en gevraagd hoe het zat. Na een week was hij het kennelijk beu en werd de meter toch in het systeem vrijgegeven. Halleluja.

 

De tweede week hebben we een beetje heen en weer gerend tussen de verschillende projecten. Hier een praatje gemaakt, daar wat bijgestuurd enzovoorts. Bij de RC-school is een mooi stafhuis gebouwd, maar de school heeft zich op geen enkele manier aan de afspraken gehouden. Er waren onvoldoende stenen gebakken, er is niet geholpen bij het graafwerk, het op- en afladen van de vrachtwagens enzovoorts. Hierdoor viel de rekening uiteindelijk een stuk hoger uit. Na overleg met het bestuur van MIM zijn we gaan vertellen dat ons geduld op is, dit wat MIM betreft het einde aan de samenwerking betekent en dat ze naar de volgende twee stafhuizen kunnen fluiten. Daar staan genoeg andere scholen voor in de rij, die zich wel aan de afspraken houden.

 

Ondertussen hebben de dames van de lesgroep in het naailokaal hun eindexamenwerkstuk gemaakt in de vorm van een blouse met allerlei frutseltjes en versiersels er aan.  De examencommissie bestaat uit Ans en Ans en nog eens Ans, dus die is druk bezig om alle werkstukken te beoordelen en te bepalen of de dames vanaf volgende week zelfstandig in het atelier mogen gaan werken. Daarnaast moet ze ook nog nieuwe kandidaten selecteren voor de nieuwe naaicursus, dus die is druk, druk, druk. Het breiatelier is nagenoeg ingericht en de breimachines kunnen binnenkort overgeplaatst worden.

 

Ondertussen hebben we elke dag wel een paar uur geen water of geen elektriciteit en soms geen van beiden, maar gelukkig valt er ook nog wel wat te lachen hoor. Zo hebben we voor het eerst een bloot been van een Malawiaanse non mogen aanschouwen. Zuster Amelia kwam een boodschap voor ons brengen die iemand telefonisch aan haar had doorgegeven en omdat ze geen papier bij de hand had, was de boodschap met viltstift op haar been geschreven, dus alle rokken gingen omhoog om te kunnen lezen wat er stond. Jammer genoeg mocht ik er geen foto van maken.

De opslagruimte in aanbouw is bijna klaar en de deur hangt er al in. De aannemer heeft de sleutel nog in zijn bezit en snapte niet hoe het toch mogelijk was dat wij er ook in konden. Wat was het geval, de timmerman heeft het nummer van het slot met grote letters aan de buitenkant op de deur geschreven en laten wij nu een sleutel met hetzelfde nummer hebben. Niet zo moeilijk want er is maar een beperkt aantal nummers in omloop. We hebben hem maar zo wijs gelaten en ondertussen het nummer weg laten schuren.

 

We zijn inmiddels ook ongevraagd  tot een soort spaarkas gebombardeerd. Op verzoek van een aantal mensen hebben we in Nederland  tweedehands laptops gekocht, computers zijn bij ons namelijk meer dan de helft goedkoper dan in Malawi, dus nieuw is hier voor hen onbetaalbaar.

Om te voorkomen dat we achteraf achter onze centen aan moeten, hebben we gezegd dat het boter bij de vis is en nu zijn er een paar die regelmatig alvast wat geld komen brengen, onder het motto: anders maak ik het op.

Bij het ziekenhuisje hebben ze vorig jaar van een Deense organisatie een motor gekregen, waarmee de verpleegkundigen spreekuur gaan houden in de dorpjes die ver weg liggen (mensen moeten anders vaak een uur of anderhalf uur zowel heen als terug lopen) dus best wel een goeie oplossing. We hadden de motor al een tijdje niet gezien en toen we er naar vroegen, bleek dat hij achter slot en grendel stond. Het hoofd vond de benzine te duur en lopen kost niks. Leve de vooruitgang.

Er toert ook een wijkverpleegkundige op een motor rond. Deze wordt uit een ander budget betaald, dus die heeft hier geen last van. De benzine is wel niet zo schaars meer als voorheen, maar toch staan de pompen nog regelmatig droog. Uit veiligheidsoverwegingen hebben we daarom altijd een jerrycan benzine op voorraad. Dat heeft hij op de een of andere manier ontdekt en nu bewaart hij dus geen restje benzine meer om te kunnen gaan tanken. Nee hij maakt alles op en komt vervolgens met een zielig verhaal bij ons een paar liter benzine halen. Inventiviteit is maar alles.

 

Aan het einde van de tweede week waren wel toe aan een uitstapje en zijn we op vrijdag ongeveer 250 kilometer naar Blantyre gereden. Dit is de grootste stad van het land, maar behalve een wat groter assortiment in de winkels is er niks te beleven. Wel lekker westers gegeten overigens.

Op zaterdag verder voor een rit van 150 kilometer via Limbe en Zomba naar Liwonde. In Limbe hebben  we een tussenstop gemaakt om 1000 bollen wol te kopen voor het breiatelier, dus de auto zat goed vol.

In Liwonde sliepen we in een gloednieuw hotel aan een rivier met prachtig uitzicht. Van de 80 kamers waren er 2 bezet en er liep minstens twintig man personeel rond. Kosten: 70 euro per kamer, maar dan heb je ook wat (behalve warm water). Ter vergelijking: in Blantyre sliepen we voor 15 euro en hadden we wel warm water, maar daar deed de douche het niet zo goed.

Het andere stel in het hotel bleken Nederlandse Canadezen te zijn die vijftig jaar geleden op 18 jarige leeftijd zijn geëmigreerd. Tien jaar geleden is hij met pensioen gegaan en sindsdien komen ze bijna elk jaar voor een Canadese organisatie zes tot zeven maanden naar Malawi.

Ze moesten dezelfde richting in als wij, dus zijn ze ‘smiddags langs geweest om naar de MIM-projecten

Te komen kijken. Onderweg werd bij de plaats Balaka een snelheidscontrole gehouden. Wij waren gewaarschuwd door een seinende tegenligger. Zij niet, dus bingo 5000 kwatcha boete. Hij protesteerde nog dat er geen bord met “maximum 50” had gestaan (wat klopt), maar volgens de agenten was dat ook niet nodig en als meneer het er niet mee eens was, geen probleem gewoon de auto laten staan en de volgende dag om negen uur zijn beklag doen bij de rechter. Overigens is de boete bij te hard rijden hier altijd 5000 kwatcha (momenteel ca. 13 euro) of je 5 kilometer te hard rijd of 50, maakt niet uit.

 

Zowat de hele derde week zijn we druk geweest met de inrichting van het breilokaal, de start van nieuwe studenten voor de middelbare school, de aannemer achter zijn vodden zitten en met wat ontwikkelingen voor het speciaal onderwijs.

MIM had al min of meer besloten om een school te helpen met een nieuw lokaal voor kinderen die aangepast onderwijs nodig hebben en nu deed zich onverwacht de gelegenheid voor om samen met een Duitse organisatie die lokalen voor een Nursery school (voor kinderen van 3 tot 5 jaar) wil bouwen een bestaand gebouw op te knappen en dat te delen. Hierdoor kunnen voor nagenoeg hetzelfde geld drie lokalen realiseren in plaats van een. Heel aantrekkelijk, maar dat kost weer een aantal droge vergaderingen. Met droog bedoelen we hier letterlijk droog, want er kan geen kopje thee of een glaasje water vanaf.

Op donderdag in die week zijn we met twee naaimachinemonteurs een dag naar Nsipe geweest (ongeveer 75 kilometer van Bembeke). Willem Winkelman heeft daar een naailokaal gefinancierd.

MIM heeft ontzettend veel plezier van de spullen die we altijd met de containers van Willem mogen meegeven, dus waren we blij ook een keer wat terug te kunnen doen.

Er staan nu  24 goed werkende trapnaaimachines opgesteld en de vrouwen staan te popelen om te kunnen  beginnen. Nu moeten ze alleen nog een goeie leraar zien te vinden en het spel kan op de wagen. Het is natuurlijk wel fijn als de cursisten  ook iets hebben om op te kunnen zitten. We vertelden de coördinator dat hij wat kleine bankjes moest organiseren. Dat is gemakkelijker dan stoelen, omdat de deelnemers vaak met het kind op de rug achter de naaimachines zitten en dan zit de leuning van een stoel alleen maar in de weg.

Dat hij dus niet helemaal goed begrepen…………………….   want een half uur later kwamen ze met een stelletje kerkbanken aansjouwen, die  ongeveer net zo lang waren als het lokaal breed was .  Die hebben we maar weer terug gestuurd, kan inpassant zondag tijdens de mis ook weer iedereen zitten en we zullen een voorbeeld aanleveren van een bankje zoals wij het bedoelen.

Al doende leert men zullen we maar zeggen.

 

Zondag hebben we wat geluierd en cheesecake gegeten bij de Potterie. Maandag had iedereen vrij want het was Moederdag. Ans verwachte natuurlijk rozen, maar helaas……………

Overigens gaat op deze dag iedereen zoveel mogelijk zijn of haar eigen moeder opzoeken.

Dinsdag kregen we wat e-mails, waaruit bleek dat de andere bestuursleden van MIM het eens zijn met het gewijzigde plan voor de kinderen die speciaal onderwijs  nodig hebben  en ook met het bouwen van twee stafhuizen bij deze lokalen. Daar waren we heel blij mee en we hebben dan ook meteen een aannemer en een schilder gevraagd om snel offerte te maken.  Ze hebben het momenteel allemaal niet zo druk, dus snel betekent dan al vaak binnen een dag offerte.

We hebben onverwacht voor twee maanden een goeie naaidocent uit Lilongwe kunnen strikken. Vorige week heeft hij onderhoud gepleegd aan de machines en morgen (woensdag 17 oktober)  gaat hij aan de slag. Voor de middag  met een groep gevorderden in het atelier en ‘smiddags start er in het leslokaal een nieuwe groep beginners.

De afgelopen weken is een paar keer in de kerk omgeroepen dat nieuwe cursisten zich kunnen melden.

Aanvankelijk was de animo buitengewoon laag (drie aanmeldingen in twee weken), tot we in de gaten kregen dat er was omgeroepen dat ze een brief met motivatie moesten inleveren bij de principal. Als je ze weg wilt jagen moet je juist zoiets doen. De meesten zijn al blij dat ze hun naam foutloos kunnen schrijven.

Afgelopen zondag hebben we daarom maar laten omroepen dat ze vandaag (dinsdag 16 oktober) in het lokaal konden komen kijken en zich tevens konden aanmelden. Binnen een uur hadden we een groep van 12 dames en er komen er nog wel meer, dus morgen start de cursus. Voorlopig voor vier middagen per week.

 

Bij het gezondheidscentrum  staat al jaren een gemetselde grot met daarin een beeld van Sint Anna, de patroonheilige van het centrum. Twee jaar geleden hebben we daarvoor de grap stiekum een potje met kunstbloemen in gezet en we waren nieuwsgierig hoe lang dat er zou staan. Nou dat viel mee, want tot aan vandaag hebben de bloemen het min of meer overleefd, ook al hebben als eens een stuk of acht kinderen met de grootste lol op elkaar geperst in de grot (nou ja grot, zeg maar grotje) gezeten.

Vanmiddag zaten er drie geiten in en helaas zijn de meeste bloemen voor Sint Anna daarbij gesneuveld. We hopen dat ze er flink buikpijn van krijgen.

 

Woensdag zijn de breimachines probleemloos overgebracht naar het nieuwe atelier en de breidames waren heel enthousiast en trots. Ook een paar bedden laten versjouwen naar een huis dat net even leeg is en dat we voor twee weken mogen gebruiken. Ad en Mieke Hertog, komen volgende week op bezoek en hebben de komende twee weken mooi de beschikking over een eigen villa. Misschien gaan we af en toe wel op bezoek.

 

Volgende week donderdag wordt het brei atelier officieel geopend en dan worden tevens de certificaten uitgereikt aan de dames die geslaagd zijn voor het examen.  Voor dit laatste wordt speciaal een vertegenwoordiger van de sponsor uit Nederland  ingevlogen, die de certificaten zal uitreiken, uiteraard met een persoonlijk woordje voor elke geslaagde kandidaat. Dat wordt een groot feest, uiteraard  met cola en Fanta en koekjes als borrelhap.

 

 Voorlopig hebben we het wel weer even gehad, dus morgen (vrijdag 19 oktober)  gaan we voor een paar dagen naar Lilongwe om uit te puffen en om vervolgens maandag Ad en Mieke van het vliegveld te halen.

Als er de komende periode nog iets te beleven valt, horen jullie het wel.

Groeten,

 

Ans en Wil.

Klik hier om terug te keren naar de site <<