Bembeke: 9 april 2012

 

Beste  allemaal,

 

We  hadden toch niks beters te doen, dus vonden we het tijd worden om de goegemeente in Nederland nader te informeren over ons wel en wee hier in Malawi.  Je weet maar nooit waar dat goed voor is.

 

De tweede week had in ieder geval een paar verrassingen voor ons in petto.

Om te beginnen werden we maandagmorgen in alle vroegte wakker door een enorm kabaal. De regen kletterde in gigantische hoeveelheden op het golfplatendak.

 

Op  dinsdagmorgen werden we om kwart over zes opnieuw  ruw in onze rust gestoord, nu met de mededeling dat er in Dedza benzine te koop was. Wij er natuurlijk direct naar toe om onze tank te laten vullen. We hadden ook een lege jerrycan meegenomen, maar die mochten ze niet vullen,  tenzij……………………, we duizend Kwatcha extra betaalden!!!!!!!  Voor, omgerekend, 25 eurocent per liter extra deden we dat maar, gaf een veilig gevoel en weer een zorg minder.

 

Bij thuiskomst stond de volgende verrassing voor de deur in de vorm van twee mannen van Escom (zeg maar de Essent van Malawi) met de mededeling dat ze de elektriciteit kwamen afsluiten vanwege een betalingsachterstand van bijna 8.000 Kwatcha (40 euro). Dat was even schrikken,  maar gelukkig kregen wij ze zover dat er niet afgesloten werd op voorwaarde dat we diezelfde dag nog gingen betalen, dat werd een tweede ritje naar Dedza. Daar bleek dat er zes maanden niet betaald was.

 

Dankzij de inzet en/of de  financiële bijdragen van heel veel mensen in de omgeving van Haaren en Den Bosch en een forse bijdrage van Wilde Ganzen, is er het afgelopen half jaar voldoende geld ingezameld om bij de RC-school in Bembeke twee nieuwe stafhuizen te laten bouwen.

Wat bleek???  Er dreigt een kink in de kabel te komen, omdat de lokale  gemeenschap niet in staat lijkt te zijn om de met hen overeengekomen  eigen bijdrage te leveren in de vorm van het bakken van de benodigde stenen.  Dat werd een pittig gesprek met de directeur van de school, waarbij we namens MIM aangegeven hebben dat dit voor de school het einde van het project en de samenwerking met MIM kon betekenen, waardoor de school tenminste twee nieuwe stafhuizen en de renovatie van nog een paar anderen mis zou lopen.

Toen de directeur  doorkreeg dat het ons ernst was werd hij er stil van (wat voor hem heel wat is) en zei te hopen dat de Heilige Geest zou helpen, waarop wij aangaven dat die zeer zeker geen stenen zal bakken en ze dat dus zelf moeten doen. Dat kon hij wel waarderen en barstte in lachen uit.

Afgesproken is, dat er vóór ons vertrek op 5 mei duidelijkheid zijn.

 

En zo kabbelde de tweede week met behoorlijk wat regen (fustrerend als je hoort dat het in Nederland mooi weer is) richting de vrijdag. De dag dat we Henny en Therie van het vliegveld gingen halen.  Zij komen een week kennismaken met Bembeke en met het naaiatelier om te zien of zij in de toekomst hun kennis, met name op het gebied van naaien en kleermaken,  hier nuttig kunnen maken.

Volgende verrassing.  Goed en wel onderweg kregen we een Sms-bericht  met de mededeling dat ze in Nairobi gestrand waren en pas op zaterdag zouden aankomen. Wij terug naar huis.

Uiteindelijk zijn we later in de morgen toch maar naar Lilongwe gereden om daar op ons gemak alle boodschappen te doen, wat dingen uit te zoeken en om een paar afspraken te maken.

Een overnachting in een hotelletje met goed restaurant en dito barretje maakte een niet onbelangrijk onderdeel uit van het programma en met name dit onderdeel was natuurlijk niet te versmaden.

Op zaterdagmorgen landde het vliegtuig uit Nairobi keurig op tijd en konden we onze gasten welkom heten. Na een gezellige en lekkere lunch in Lilongwe  ging het richting Bembeke, waar we aan het eind van de middag aankwamen.

 

Op zondagmorgen togen onze gasten samen met Ans (de mazzelaar) naar de kerk om de altijd indrukmakende en 2,5 uur durende Mis bij te wonen. Een gezellige zondag vloog verder voorbij middels een stevig ontbijt, een rondleiding langs wat projecten, een lunch bij de Potterie en ‘savonds  een spelletje kaart.

De tweede dag gingen Henny en Therie meteen aan de slag met onze twee nieuwbakken instructrices, die in Lilongwe een naaicursus hebben gevolgd.  Ze hebben buitengewoon nuttig werk gedaan door deze dames  gedurende vier dagen flink bij te spijkeren.

De middagen werden gebruikt voor nadere kennismaking met de omgeving, met de projecten van MIM en voor ontspanning. Nou ja, noem het maar ontspanning als je in anderhalf uur naar de markt moet lopen en vervolgens achter op de fietstaxi terug moet.

Op donderdag hebben we, na de lessen uiteraard, een ritje naar Mua gemaakt voor een bezoek aan het museum en de houtsnijwerkplaats daar.  Op vrijdagmorgen vroeg op voor een rit naar Lilongwe en een bezoek aan het technische college “Don Bosco”, waar we een rondleiding kregen van de altijd behulpzame adjunct,  Kenny Mlima. Natuurlijk kreeg de afdeling Tailoring, Art and Beauty hierbij veel aandacht. Na de lunch namen we afscheid van elkaar, waarmee  een einde kwam aan een drukke maar ook gezellige week. Het was voor Henny en Therie een leerzame en vermoeiende week met enorm veel indrukken.  Ze hadden het naar eigen zeggen niet willen missen. Je omschrijft zo’n week in een paar zinnen, omdat  de intensheid van een eerste kennismaking met het echte Afrikaanse platteland nagenoeg niet uitlegbaar is. Op z’n Bossch gezegd: “ ge moet ut vuule”.

 

Tijdens de rit van Bembeke naar Lilongwe kregen we een telefoontje van Corry van Tilburg dat SOSrommelmarkt in Den Bosch onze aanvraag ter grootte van € 8.800 voor het renoveren en ombouwen tot leslokalen van een oud kerkgebouwtje bij de Kantchitoschool volledig heeft goedgekeurd en dat we binnenkort het startsein hiervoor kunnen geven. Dat soort dingen geeft natuurlijk wel een kick en hulde aan Corry die hiervoor het meeste werk heeft gedaan. En wij hier  maar de sinterklaas uithangen.

 

Het brandstoftekort in het land begint steeds nijpender te worden. In Lilongwe was het verkeer op sommige plaatsen een gigantische puinhoop omdat er kilometerslange files voor de tankstations stonden. Vaak niet eens omdat er brandstof voorradig is, maar omdat het gerucht is gegaan dat er brandstof Komt!!!!!  Er zijn ook mensen die hun auto gewoon bij een pompstation neerzetten omdat ze simpelweg geen druppel diesel of benzine meer hebben. En wat te denken van een vrachtauto die een rotonde volledig blokkeert omdat de tank leeg is en waar wij natuurlijk pal achter stonden.

Wij zijn aan het laatste kwart in onze benzinetank begonnen en de jerrycan is leeg, dus als er niet snel benzine in Dedza komt  moeten we gaan lopen of naar de zwarte markt om daar voor 4 euro per liter benzine van twijfelachtige kwaliteit te kopen. Het leven zit weer vol verrassingen.

Overigens hebben we inmiddels ontdekt dat niet alleen de benzine schaars is, maar ook de suiker. Vorig jaar kostte een kilo suiker 180 Kwatcha en vorige week 400 Kwatcha. Momenteel is er zelfs nergens suiker te koop, wat natuurlijk heel vreemd is en voor veel mensen ook heel vervelend. Nogal wat mensen hebben, bij gebrek aan beter,  als ontbijt  namelijk thee met suiker of soms alleen warm water met veel suiker.

 

Het nieuwe gebouwtje wat dienst gaat doen als uitbreiding voor het naaiatelier, nadert zijn voltooiing.

Er wordt momenteel hard aan gewerkt. Maandag 2 april kwamen twee jongens aangefietst. Het bleken de loodgieter en de elektricien te zijn die met hun gereedschap op de fiets uit Dedza (15 kilometer verderop) kwamen. Dat deed me denken aan vijftig jaar geleden toen ik als jongen van 16 in Boxtel bij een plaatselijke installateur werkte en ook op de fiets naar klanten ging. Vaak met vier bossen draad aan het stuur, gereedschap achterop en een bundel elektriciteitsbuis op mijn schouder.

Het leek even alsof de tijd had stilgestaan (heeft niks met ouder worden te maken hoor).

 

Ondertussen nadert het paasweekend en op Witte Donderdag zijn we om 5 uur naar de mis gegaan, die natuurlijk weer twee uur duurde compleet met voetenwassing en al. Voor daarna waren we door de “Indian Sisters” uitgenodigd op brood en soep. Ook dat was bijzonder. Eerst werd het verhaal over de uittocht van het Joodse volk uit Egypte voorgelezen, waarna er een ongedesemd brood werd gesneden en verdeeld. Wel speciaal maar  geen onverdeeld genoegen, want het smaakte echt nergens naar en was maar moeilijk weg te krijgen, gelukkig maakte de soep daarna veel goed en met een uitnodiging voor zaterdagavond op zak stortten we ons in het pikkedonker (zaklamp vergeten)  en gingen we zowat op de tast naar huis. Zo komt Jan Splinter door de winter.

Op Goede Vrijdag was het blijkbaar niet voldoende dat er geen benzine en suiker voor handen waren en dus deden zowel Escom als het waterleidingbedrijf een duit in het zakje, want vanaf 9 uur was er geen elektriciteit meer en vanaf 12 uur ook geen water. Zo leer je vanzelf wel wat versterving is.

Van pure ellende hebben we ‘smiddags maar meegelopen met de kruisweg. Dat is hier nog een wandeltocht van ca. 5 kilometer door de velden richting kathedraal, waarbij  zo om de drie- tot vierhonderd meter wordt gestopt, de hele meute knielt en er gebeden en natuurlijk ook gezongen wordt.  Overigens was er daarna nog steeds geen water en elektriciteit, dus dat zingen en bidden had ook al niet geholpen. We hadden ons inmiddels grondig voorbereid op een gezellige avond zonder licht, door het huis vol kaarsen te zetten en alvast bij daglicht wat boterhammen klaar te maken. Wat denk je?  Hadden we rond zes uur net de kaarsen aangestoken en ook de spiritusbrander om  water voor thee te koken, floept het licht aan.

 

Ondertussen is op Goede Vrijdag ook de president van Malawi plotseling overleden. Bij de mensen hier in het dorp is dat, geloven wij, niet echt wereldnieuws. Die hebben al genoeg moeite  om het hoofd boven water te houden en politiek speelt bij deze mensen nauwelijks. Daarvoor moet je waarschijnlijk meer in de stad zijn. Naar wij hebben begrepen is na wat geharrewar omdat ze in een eerdere fase uit de partij was gezet, de vicepresident, ene mevrouw Banda, beëdigd tot president.

Of deze onverwachte wisseling goed of slecht is voor het land weten wij niet en zal de toekomst moeten uitwijzen. Als ze snel voor suiker en benzine kan zorgen is het wat ons betreft  prima.

 

Voor 4 euro per liter en ook nog lastig te verkrijgen ben je vanzelf wel zuinig op de benzine, dus jullie begrijpen natuurlijk wel dat we het paasweekend rustig thuis hebben doorgebracht lekker in het zonnetje op ons nieuwe terras, met veel thee en mariekoekjes. Jullie zullen wel niet veel anders gedaan hebben.

 

Inmiddels alweer halverwege ons verblijf hier, groeten wij jullie vanuit een (eindelijk) zonnig Malawi.

 

Ans en Wil.

 

 

Terug naar de site <<<