Hallo allemaal,
 
We zijn nu ruim 2  weken hier, dus tijd voor een eerste indruk.
 
Veel leesplezier.
 
Ans en Wil
 

Bembeke, 6 april 2011.

 

Hallo allemaal,

 

We waren nieuwsgierig naar de stand van zaken van een paar lopende projecten en naar het wel en wee van het naaiatelier. We wilden daarnaast ook het land al eens een tijdje in een ander jaargetijde bezoeken en bovendien waren we toe aan vakantie. Redenen genoeg dus om de koffers te pakken en een retourtje Malawi te kopen.

 

Hierbij een eerste poging om jullie een beetje op de hoogte te houden van ons wel en wee tijdens acht weken Malawi.

 

Een totaal ander Malawi moeten we zeggen want het hele land is groen, de maïs die in november nog gezaaid moest worden staat nu echt 2,5 tot 3 meter hoog.

Een vreemde gewaarwording als je weet dat we gewend waren overal vrij uitzicht te hebben over lege velden en een meestal dor en droog land. Momenteel zie je vanuit ons huis bijvoorbeeld niks anders dan meters hoge  maïs, maïs en nog eens maïs.

Iedereen hier is enthousiast want het lijkt een prima oogst te worden, wat betekent dat er de komende winter door de meeste mensen geen honger geleden zal worden. Een volle of een lege maag wordt hier elk jaar opnieuw bepaald door al dan niet voldoende regen op het juiste tijdstip, dat is nog eens wat anders dan altijd het hele jaar door naar hartenlust te kunnen kiezen uit de overvolle schappen van de supermarkten in Nederland.

 

De temperatuur is hier prima en ligt overdag zo tussen de 25 en 30 graden en in de nacht koelt het zo’n 10 graden af. We hebben dus wel even gegniffeld toen we vorige week op de Wereldomroep hoorden dat er in Nederland nachtvorst voorspeld werd, dat snappen jullie vast wel.

Het regenseizoen loopt ten einde, wat betekent dat als het regent dat meestal ‘snachts is dus daar hebben we niet zoveel last van, hoewel de regen wel enorm hard klinkt op een golfplaten dak daar slaap je niet zo gemakkelijk overheen.

De kwaliteit van de wegen is er door al die regen niet op vooruit gegaan en met name de 7 kilometer zandweg naar ons dorp zijn abominabel slecht. Die weg is elke weer een penitentie op zich en soms heb je de neiging om maar gewoon thuis te blijven zodat je hem niet hoeft te rijden. Een voordeel is er wel: het is absoluut niet stoffig, dus deze keer ziet niet alles meteen rood.

De atmosfeer is door de regen erg vochtig, dus het bewegings- en werktempo gaat vanzelf omlaag. Het seizoen heeft ook nog wel wat andere verrassingen in petto, wat denk je van muggen en niet te vergeten een heuse slang van ongeveer een meter lang in de keuken, dat was wel even schrikken. We hebben het beest met de hulp van buurman Mhapatso een kopje kleiner gemaakt. Sindsdien laten we de achterdeur niet meer open staan als we er zelf niet zijn en strooien we stukjes knoflook en ui achter rond het huis. Volgens de Malawianen de beste remedie tegen slangen.

 

De week voordat we aankwamen heeft het blijkbaar nog zowat de hele week geregend en een kolossaal onweer heeft ervoor gezorgd dat de schotelantenne en de patchkast van het computerlokaal defect zijn geraakt. Sinds vrijdag 25 maart is een en ander gerepareerd, dus vanaf die dag kunnen we weer terecht op het internet. Wij blij natuurlijk, maar die blijdschap was snel voorbij toen we onze mailbox openden en lazen dat onze vriend Pieter ‘smaandags getroffen was door een ernstig hartinfarct en nog steeds in kritieke toestand in het ziekenhuis ligt. Dan staat je wereld stil en vervloek je op dat moment het feit dat je onbereikbaar ver weg bent van vrienden die je dierbaar zijn en die je graag zou willen steunen door er te zijn.

Vandaag (6 april) kunnen we gelukkig melden dat het al wat beter met hem gaat. Pieter en Henny vanuit Malawi sterkte wij denken aan jullie.

 

Bij aankomst in Bembeke bleek het huis in perfecte conditie en er was keurig netjes schoongemaakt, dus waren we snel geïnstalleerd.

De volgende dag meteen naar het naai atelier om te zien hoe het er bij stond. Nou dat was in een woord geweldig. Er waren zo’n 20 vrouwen aan het werk en Ans werd met gejuich ontvangen, de koningin zou jaloers zijn op zo’n ontvangst.

Ze maken leuke dingen, meestal nog voor zichzelf en het gezin maar sommigen werken zelfs al op bestelling. Dat hadden we niet durven dromen. De winkel is bijna leeg, zowat alle voorraad is verkocht en ook een van de rollen stof is al helemaal op.

Met de opbrengst kunnen de salarissen voor dit jaar al bijna betaald worden, dus dat is weer een zorg minder. We wachten met smart op de aankomst van de volgende container want daarin zit een heleboel kleding.

Als we thuis zijn moet er hoognodig een kledinginzamelactie opgezet worden.

Bericht aan alle lezers: begin maar vast te sparen je hoort nog van ons. Vooral dames- en kinderkleding maximaal maat L en schoenen zijn welkom, maar ook tasjes, sjaaltjes en sierraden zijn gewild.

 

De eerste dagen natuurlijk veel handjes schudden (een uitgebreide en ingewikkelde ceremonie hier) horen dat we weer “most welcome” zijn en deze keer maar beter een jaar kunnen blijven en natuurlijk tot in den treure vertellen dat het in Nederland koud is maar dat het weer beter wordt omdat het lente is. Voor veel mensen heel raar omdat hier net de herfst begonnen is, dus wij maar weer uitleggen dat de seizoenen bij ons net andersom zijn als hier wat niet iedereen zomaar zonder slag of stoot aanneemt. De eerste aardappelen en bonen hebben we alweer gekregen, dus we zijn weer helemaal thuis. Wat ook niet veranderd is, is het feit dat we nog regelmatig tussen zes en half acht ‘savonds zonder stroom zitten en dat er ‘smorgens voor 8 uur nauwelijks of geen water is.

 

Nadat we gezien hadden dat het nieuwe schoolgebouw met drie klaslokalen er geweldig uitziet, er een mooie nieuwe elecriciteitskast bij het ziekenhuisje is geplaatst, de toiletblokken bijna klaar zijn, het dak van de Kantchito school is vernieuwd, er weer 10 nieuwe studenten op de middelbare school zijn begonnen en in het naailokaal een nieuwe cursus is gestart voor 40 vrouwen uit het dorp (alles op kosten van MIM, dus alle donateurs weer hartelijk dank) vonden we het tijd worden voor een dagje Lilongwe.

 

Op woensdag 31 maart in alle vroegte op pad. Bij aankomst eerst een aantal naaimachines bij de reparateur afgeleverd en wat inkopen gedaan, om vervolgens naar “Don Bosco” op zoek te gaan. Don Bosco is een “Technical College” en is het meest te vergelijken met een echte ouderwetse LTS en Huishoudschool in Nederland.

Ze hebben de afdelingen metselen, timmeren, elektro, autotechniek en “Fashion and Design”.

Om met die laatste te beginnen hier de vertaling van Ans na de rondleiding:

“gewoon naaien en patroontekenen, waarbij het patroontekenen geheel naar eigen inzicht is”, geweldig natuurlijk en de afwerking weer op zijn Afrikaans dat wil zeggen “als het maar blijft zitten”.

Bij de technische afdelingen waande ik me weer terug in mijn jonge jaren toen ik net begonnen was op de technische school. Het echte ouderwetse handwerk voert de boventoon en bijna uitsluitend praktijklessen, je ruikt gewoon de techniek en mijn vingers jeukten. Hier zou ik nog wel een tijdje willen werken en ze ook nog wat kunnen leren (denk ik).

Overigens wordt op de school uitsluitend engels gesproken. Voor velen moeilijk omdat ze vaak de middelbare school niet afgemaakt hebben, maar wel goed voor hun ontwikkeling.

De reden van ons bezoek aan deze school was naast nieuwsgierigheid ook het feit dat we op zoek waren naar een stukje scholing voor twee jonge vrouwen die nu helpen in zowel het naai atelier als in het leslokaal. Ze barsten van de ambitie en met wat scholing kunnen die in de toekomst het atelier perfect runnen.

Verbazingwekkend was het voor ons te horen dat hier alles mogelijk is. De volledige opleiding die met een diploma wordt afgesloten duurt 3 jaar, maar als je 1 maand wil komen of 2 of 3 of meer maakt niet uit en altijd goed voor een certificaat. Je kunt ook het hele jaar door instappen.

Het motto van de school is eigenlijk heel simpel: de student staat voorop en als je bij ons komt, dan leren wij je in de tijd die je er bent zoveel mogelijk en op de onderdelen die je zelf kiest. Een stukje flexibiliteit waar zelfs de ROC’s en Hogescholen in Nederland nog wat van kunnen leren.

 

De volgende dag, op 1april dus (geen grapje), zijn we naar Blantyre vertrokken om daar een ander naaiproject te bezoeken en om vervolgens een weekendje door te brengen in een wildpark in het zuiden, maar daarover vertellen we de volgende keer meer. Voor nu vinden we het wel genoeg.

 

Warme groeten uit een warm Malawi.

 

Ans en Wil.

 

 

<< Terug naar de website