Bembeke, 10 september 2010.

 

Beste allemaal,

Hier is dan ons eerste wat uitgebreidere bericht vanuit Bembeke. We zijn inmiddels bijna twee weken hier en hebben al weer ervaren dat je je niet  moet verbazen en zeker niet ergeren als dingen niet gaan zoals wij dat bij ons in Nederland gewend zijn. Alles gaat op zijn Afrikaans en dat is heel ontspannen, dus hebben we onszelf en vooral ons tempo weer snel aangepast.

 

We werden vorige week maandag van het vliegveld afgehaald door Father Isaac himself, zoals altijd buitengewoon voorkomend en punctueel. Hij was met de auto die we de komende drie maanden de onze mogen noemen. Een toyota RAV4, prima auto en minstens 12 klassen beter dan de oude bak van twee jaar geleden. Misschien wel te goed want toen we vorige week dinsdag naar Lilongwe reden om de verdwaalde bagage op te halen hadden we tijdens onze eerste rit enwel binnen een half uur na vertrek een bekeuring van 5000 Kwatcha (25 euro) aan onze broek. Wat bleek... ze zijn in Malawi inmiddels op het idee gekomen om rond de dorpen een maximum snelheid in te voeren. Waar je twee jaar geleden nog vlot met 100 kilometer per uur door een dorp mocht racen was het nu 50 en natuurlijk zonder fatsoenlijk bord. Waar ga je dan bovendien als rechtgeaard diender staan met je laser?  Juist ja, na een bocht waar de weg tien meter breed is, maar wel ook 10 meter voor het einde van de snelheidsbeperking. Bingo dus.

 

Bij onze aankomst in Bembeke bleek het huis twee ijzeren hekken en een “watchman” rijker te zijn en dat terwijl we ons nog nooit onveilig gevoeld hebben.

De hekken waren voor de beide buitendeuren gemonteerd, maar wel aan de binnenkant!!!!!!!!!!!

Toen we vroegen of dit nou wel praktisch was omdat je bij het weggaan toch altijd hooguit een hek dicht kunt doen, was de eerste verklaring dat hekken aan de buitenkant niet zo fraai zijn (is wel zo maar als je dan toch gaat voor veiligheid wat is dan het belangrijkst?) en de tweede verklaring was dat als je nu als vrouw alleen in een huis woont je dan ‘snachts geen last van ongenode gasten kunt krijgen. Ans fleurde meteen op en is al plannen aan het maken om volgende keer alleen met vriendinnen hier naar toe te gaan.

De voordeur is van hardhout en heeft een paar stevige sloten dus waar de watchman nu voor dient was ons ook niet echt duidelijk. Volgens Sr. Margareth hadden de buren aan de voordeur sporen van braak gezien en heel adequaat meteen het bisdom gewaarschuwd, wij hebben overigens geen enkel spoor van braak of poging daartoe gevonden, maar ja onze westerse fantasie gaat waarschijnlijk niet ver genoeg. Het bisdom wilde twee jaar geleden al een bewaker aanstellen maar dat plan hebben wij toen van de hand gewezen, dus die zagen nu hun kans schoon een stelden razendsnel een nachtwaker aan.

De goede man komt elke avond trouw om kwart voor zes aan op zijn fietsje en blijft tot de volgende morgen zes uur (nou ja ongeveer dan ....) en dat 7 dagen per week voor omgerekend 35 euro per maand. Je moet maar zo denken, uiteindelijk heeft er toch weer iemand een baan. Hij komt elke avond een hand geven en begint daarna met het veilig stallen van zijn fiets, dan kan die in elk geval niet gestolen worden mocht hij het druk hebben met dieven achterna zitten. Als de fiets veilig is gaat hij wat afvalhout verzamelen om een vuurtje te stoken dat een groot gedeelte van de nacht lekker blijft nasmeulen en zodoende voldoende warmte geeft om er zachtjes bij in slaap te sukkelen natuurlijk.

 

De eerste dagen hebben we de meeste tijd besteed aan poetsen van het huis, onszelf installeren en hernieuwd kennismaken met een aantal mensen, die weer allerhartelijkst waren.

Heel snel het nieuwe naai atelier bekeken. Het ziet er fantastisch uit en we werden er helemaal warm van. We gaan het de komende weken met veel plezier inrichten, dat is zeker.

Zoals al gemeld hadden we vanwege het kappen van bomen vanaf vorige week donderdag geen elektriciteit meer en omdat de pompen van het waterleidingbedrijf er hierdoor natuurlijk ook mee ophielden, hadden we vanaf  donderdagmiddag ook geen water meer. Daardoor konden we niet meer douchen of de WC doorspoelen. Dat werd dus ouderwets sjouwen met emmers naar de waterput, die gelukkig maar een paar honderd meter van ons huis af ligt, maar toch. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat het meeste water door onze buurvrouw werd gehaald.

Ondanks alle aansporingen kreeg ik Ans jammer genoeg niet zover dat zij net als Immaculate, de buurvrouw, emmers water op haar hoofd ging dragen.

 

De stroomonderbreking zou drie dagen duren en we zouden uiterlijk zaterdagavond weer elekriciteit en water hebben, maar........................  juist ja het werd, ook weer op zijn malawiaans, dinsdagmiddag voordat de elektriciteit en woensdag voordat het water er weer was.

Ook wel erg moeilijk uit te rekenen hoor  dat als je 20 bomen moet kappen en je kunt er 4 per dag doen, wanneer je dan klaar bent en wanneer de stroomdraden weer op de palen kunnen.

Gelukkig hadden we onze onvolprezen spiritusbrander ter beschikking dus koffie en thee zetten ging prima en Ans toverde telkens weer een andere salade op tafel. Na een paar dagen was de batterij van de telefoon leeg, evenals die van de laptop en het internet bij het TTC lag er natuurlijk ook uit. Onze communicatie met het thuisland was uiteindelijk gedecimeerd tot elke avond om 7 uur een half uur lang naar de wereldomroep luisteren. Daar wordt je niet echt vrolijk van en omdat lezen of een spelletje doen bij kaarslicht ook niet alles is, lagen we meestal om 8 uur op bed. Moeten jullie thuis ook eens proberen, dan ben je om 6 uur ‘smorgens heerlijk fit.

 

Vorige week donderdag moesten we naar Dedza om wat afspraken te maken en boodschappen te doen. Omdat de haren van Ans nogal droog waren door al het stof dacht ze kom laat ik maar eens naar de kapper gaan. Geweldig succes, want voor 500 Kwatcha (2,5 euro) werden haar haren gewassen, gestyld en van een halve pot brilcreme voorzien (sorry maar mijn engelstalige versie van word kent geen trema’s en dergelijke en overigens ook geen Nederlandse spellingscontrole dus als er eens een voutje tussendoor slipt, het zei zo), zodanig dat je er gemakkelijk een punkkapsel van kon maken en we de volgende dag maar naar een andere salon zijn gegaan om het er weer te laten uitwassen, zelfde prijs ook al was het nu zonder brilcreme. Zo zie je maar weer dat een mens nooit te oud is om te leren.

 

Vrijdag kregen we bezoek van Amison Laison. Amison is de eerste leerling waarvoor de stichting  5 jaar lang het schoolgeld voor de middelbare school heeft betaald. Hij kwam trots vertellen dat hij was geslaagd en was toegelaten tot het TTC (opleiding voor leerkrachten aan de basisschool) in Lilongwe. Wij waren net zo trots en blij als hij.

Zo zie je maar weer dat voor een totaalbedrag van  300 euro de toekomst van iemand er totaal anders uit kan gaan zien. Zonder middelbare schoolopleiding was hij waarschijnlijk gedoemd geweest de rest van zijn leven voor een habbekrats als landarbeider te gaan werken en nu heeft hij de kans leerkracht op een basisschool te worden voor een behoorlijk salaris en verzekerd van werk, want in Malawi is een groot tekort aan leerkrachten.

Hij vertelde, heel slim, dat hij geen contact met zijn begeleidster van de middelbare school kon houden omdat hij geen telefoon had. Wij trapten daar natuurlijk in en gingen mee naar Dedza om voor 12,5 euro een telefoon te kopen. Op weg naar huis zetten we hem af in Kantande en gingen even mee naar zijn huis (lees hutje) om zijn ouders te feliciteren. We hebben al aardig wat armoede gezien, maar veel armoediger als hier nog niet. Toen ook nog bleek dat hij alleeen een plastic tasje met bijna niks erin had om mee te nemen, hebben we hem

Nog maar even meegenomen naar onze villa en voorzien van een koffertje, wat handdoeken, zeep en een paar poloshirts. Het is nu aan hem om het waar te maken.

 

Inmiddels zijn we al behoorlijk gewend en volop aan het werk, maar daar vertellen we de volgende keer wel weer over. Twee kantjes verslag vinden we om te beginnen eigenlijk wel genoeg.

Met dank aan Annie van der Ven voor het luxe elektrisch kookstel dat we nu gebruiken, dank aan Maria van Zeijl voor het achterlaten van een luxe Pfaff naaimachine die Ans inmiddels gebruikt om ok nog priveles te geven en proficiat aan Bram met zijn vijfendertigste verjaardag,  veel groeten uit een zonnig Bembeke en tot de volgende keer.

 

Ans en Wil.

 

Terug naar de site <<<