Bembeke, 9 november 2010.

 

Beste allemaal,

 

Als we dit schrijven hebben we hier nog maar 10 dagen te gaan. Het voelt wat onwezenlijk aan te bedenken dat we over minder dan twee weken alweer in Nederland aankomen.Voor ons  is de tijd omgevlogen.

 

We zijn net terug van vijf dagen South Luangwa Park in Zambia, waar we naar hartelust olifanten, leeuwen, giraffen,luipaarden, buffels, krokodillen en nijlpaarden hebben kunnen spotten.

Heel bijzonder als je met de jeep op drie meter afstand van een stelletje leeuwen staat, die zich niets van je aantrekken omdat ze zich letterlijk vol gegeten hebben aan een buffel en echt geen pap meer kunnen zeggen. Ondanks de verzekering van de gids dat alles  safe was vonden we het toch wel eng, zeker toen een van de schatjes zich eens uit rekte en fors begon te geeuwen, waarbij een aantal gevaarlijke uitziende tanden te voorschijn kwamen.

Net zo eng als wanneer er een knoert van een olifant op twee meter voor je het pad oversteekt, waarbij we, opnieuw volgens de gids, alleen maar stil hoefden te zijn omdat het beest ons niet kon zien. Voor het zelfde geld dendert hij over de jeep heen denk je dan. Rest alleen een stelletje ingeblikte mensen. Alsof dat nog niet genoeg avontuur is loopt er ‘snachts een luipaard rond je huisje te grazen. Een prima huisje maar met muskietengaas voor de grote ramen in plaats van glas, dus het beest kan zo binnen denderen, maar dat schijnen ze uit principe niet te doen.

 

Laten we eerst de draad oppakken waar we vorige keer gebleven waren. Twee dagen na het verzenden van ons vorige verslag hebben we Bram, Nadia en Jack opgehaald van het vliegveld in Lilongwe. Het vliegtuig was keurig op tijd, de bagage in orde en een voorspoedige rit naar Bembeke zorgde ervoor dat we voor donker thuis waren en zij onderweg hun ogen alvast konden uitkijken. Gelukkig voor ons had er net een verpleegkundige ontslag genomen, waardoor er een stafhuis leeg stond. Dat hebben we meteen geconfisceerd en volgesjouwd met wat bedden en muskietennetten. Zo’n eerste keer in Malawi moet je de gasten niet al teveel verwennen natuurlijk, dus een badkamer zonder waterkraan en een echte PITlatrine buitenshuis past daar wel bij. Bovendien drie van die druktemakers dag en nacht in huis is voor ons oudjes ook niet alles.

Zondag moesten ze meteen vroeg uit de veren want om zeven uur begint de mis en we hadden ze aangepraat dat ze dat niet mochten missen. Nou een kwartiertje wilden ze wel gaan kijken, met het gevolg dat ze twee en een half uur later opgetogen terugkwamen, nog net op tijd voor een laat ontbijt. ‘smiddags een wandeling gemaakt en twee gezinnen bezocht die nog echt in een standaard Malawiaanse hut leven. Bram had er meteen twee zussen bij, dus dat schiet wel lekker op zo.

Die avond vroeg onder de wol om de volgende morgen eerst naar de Moonekeraschool te gaan waar zo’n 150 eerste klassers een dansje voor ze uitvoerden en daarna door naar de markt.

Vervolgens naar Dedza waar de gasten een berg gingen beklimmen op zoek naar een zogenoemde “GeoCash”. Een moderne vorm van verstoppertje spelen, waarbij de een op een onmogelijke plek iets verstopt, wat de ander met behulp van een GPS apparaatje moet gaan zoeken. Je schijnt je hierop wel goed te moeten voorbereiden door nauwkeurig te lezen (Jammer Jack).

Niks gevonden dus, maar toch als beloning voor de moeite lekker gegeten bij de Potterie.

Dinsdag weer vroeg uit de veren om naar Liwondepark te gaan. Een mooie rit van normaal ongeveer twee en een half uur. Maar ja net die dag moesten alle agenten in malawi scoren wat ons vijf politiecontroles, een half uur vertraging en twee bekeuringen opleverde.

De eerste was voor het niet dragen van een veiligheidsgordel, 1000 kwatcha (5 euro) ter plekke af te rekenen en de tweede was het dubbele vanwege het niet bij ons hebben van een gevarendriehoek.

Voor ons helemaal nieuw want we wisten niet beter of bij pech leg je een partij takken op de weg. Een duidelijk bewijs dat Malawi opstoomt in de vaart der volkeren. Wij vermoeden dat de politie is getraind door Nederlandse instructeurs.

In Liwonde verbleven we in een nieuw Kamp net buiten het park omdat de oude Lodge was gesloten. Het verblijf en het eten waren prima, dus niet getreurd en die middag nog een gamedrive gedaan. Bleek er net een staking van de olifanten, de nijlpaarden en de buffels te zijn, dus die waren spoorloos op een eenzame buffel na die waarschijnlijk geen lid was van de vakbond voor buffels. Het kan niet altijd feest zijn natuurlijk.

Omdat alle boten in de reparatie waren zat een safaritocht over het water er de volgende morgen ook niet in. Maar geen nood, een kanotocht was als vervanger ook niet te versmaden en onze gasten gingen opgetogen op weg, gewapend met camera, telefoon en al hun documenten. De tocht duurde iets korter dan gepland want wat bleek, de staking was voorbij en een nijlpaard kwam in zijn enthousiasme net boven water terwijl de kano daar was. Gevolg: een nat pak, natte paspoorten, camera’s, telefoons en een nijlpaard zodanig overstuur dat het er als een haas vandoor ging en niet meer is gesignaleerd.

Alles bij elkaar goed voor een vertraging van een fors aantal uren vanwege het drogen van de bezittingen en het wachten op een procesverbaal door de politie voor de verzekering. Op zijn Malawiaans natuurlijk met een kapotte printer, een slome politiechef en dergelijke, je kent dat wel.

 

Donderdag zijn we naar een aantal projecten van MIM geweest, wat naast verwondering ook twee nieuwe sponsors voor studenten van de middelbare school opleverde, waarvoor uiteraard namens de kinderen en de stichting veel dank. Vrijdag  nog een dagje Mua en voor we er erg in hadden waren we zaterdag op weg naar het vliegveld waar we het gezelschap afleverenden na een enerverende week, maar niet zonder in Lilongwe nog een GeoCash mee te pikken.

Zondag namen we een naar onze mening welverdiende rustdag, waarna we  op maandag de familie Winkelman mochten ontvangen die op doorreis waren van hun projecen in Nsipe naar Lilongwe. Altijd gezellig en het uitwisselen van ervaringen is ook leuk en leerzaam. De rest van de week moest er hard gewerkt worden want er moest nog van alles af voordat we op naar Zambia konden vertrekken.

 

De stichting heeft de afgelopen jaren twee scholen helpen bouwen en renoveren. Op weg van de een naar de ander komen we altijd door het dorpje Kanchito waar ook een school staat. Met deze school hebben we om de een of andere reden nog nooit contact gehad. Gelukkig voor de school hebben ze daar een nieuwe directeur die al zijn moed bij elkaar had geraapt en ons kwam uitnodigen om ook eens bij zijn school te komen kijken.

Nou hadden we van de weg af al eens gezien dat van een van de gebouwen het dak was afgewaaid, dus we zagen de bui al hangen. We troffen er een identieke situatie aan als bij de twee scholen die al door MIM geholpen zijn, maar dan in de situatie van voor de hulp.

Oude niet onderhouden klaslokalen waar teveel kinderen in te kleine hokken op de grond moeten zitten vanwege  een tekort aan fatsoenlijke  ruimten en te weing en ook vervallen stafhuizen, waardoor er ook nog eens een tekort aan leerkrachten is. We werden  inderdaad gevraagd vanwege een blok van drie lokalen waar het dak  gedeeltelijk helemaal van af lag en het resterende gedeelte bij regenweer alleen werkt als een vergiet, maar niet echt bescherming biedt.

Enige noodhulp is hier wel op zijn plaats, dus we hebben maar meteen bij de lokale aannemer prijs opgevraagd voor een nieuw dak en de collega’s van MIM via email gevraagd of zij hieraan willen meewerken. Wel erg oppassen want voor je het weet zit je weer midden in een lang lopend project.

 

Ondertussen is het naailokaal klaar en laten we het zo trots als een pauw aan iedereen zien.

Zelfs de principal van het TTC, toch niet echt een lachebekje, feliciteerde ons met het resultaat. Veel bewondering oogst het zelf gemaakte rek met 4 rollen stof uit Nederland. In Nieuwkuijk gekocht voor een zacht prijsje dank zij  Saskia van der Hee die ook nog persoonlijk een rol gesponsord heeft. Saskia bedankt.

Gisterenmiddag vond de officiele opening plaats met wat toespraakjes, de onthulling van een naamplaat (door ons geregeld natuurlijk) en een heuse inzegening door de “Parish Priest”. Het geheel was rijkelijk voorzien van lovende woorden en van zang en dans.

De certificaten werden uitgereikt, waarbij elke kandidaat een presentje van  MIM kreeg, bestaande uit een goede schaar een centimeter en een doosje knopspelden, alles voorzien van hun naam.

Dat kon niet meer stuk en het gebruikelijke flesje fanta verhoogde de feestreugde nog eens extra.

Voor ons bovendien opnieuw 10 kilo aardappelen en een levende kip, die inmiddels bezig is om te veranderen in kippesoep.

 

Een onverwachte uitnodiging van de buurman voor het verjaardagsfeestje van zijn vrouw namen we na al het harde werken graag aan. We hebben ons na weken van onthouding tegoed gedaan aan Kuche Kuche, zeg maar het Bavaria van Malawi. Heel gezellig met als hoogtepunt de buurman die goocheltrucs ging doen, waarvan behalve hijzelf niemand iets snapte maar dat maakte de pret er niet minder om. Echt gelachen hebben we pas toen hij, geholpen door de Kuche Kuche, ging vertellen en uitbeelden hoe hij in Blantyre voor de eerste keer in zijn leven kennis maakte met een automatisch werkende toegangsdeur van een winkel Eerst dacht hij dat de winkel gesloten was en toen de deur zomaar open ging wilde hij hem toen hij binnen was, heel behulpzaam weer dicht doen. Hij stond dan ook raar te kijken toen de beveiliging kwam vertellen dat hij beter kon stoppen met sjorren en trekken aan de deur en dat het wel goed zou komen als hij gewoon doorliep.

 

En zo rijgen de inmiddels wel erg warme dagen zich aaneen, waarbij:

·               Er nog steeds veel stroomuitval is. Het blijkt dat de capaciteit van het net onvoldoende is en de Malawiaanse Essent daarom maar systematisch bepaalde delen zonder stroom zet. Natuurlijk op het platteland het meest. Van “candlelight dinners” hebben we voorlopig wel onze bekomst.

·               We iets gingen drinken op een terras, waar je op twee in elkaar gestapelde stoelen moet zitten, omdat een stoel te zwak is (aan ons gewicht kan het niet liggen).

·               We een uitnodiging kregen voor het bezoek aan iemands tuin (not far away), wat uiteindelijk ruim twee uur lopen heen en ook weer terug blijkt te zijn. Wat wel ver is als je ‘smiddags om drie uur vertrekt en voor het donker terug wilt zijn, dus die tocht hebben we maar halverwege afgebroken.

·               We buiten achter het huis een muizenval zetten om uit pure ballorigheid uit te proberen of de muizen hier ook van pindakaas houden en pas de volgende morgen snappen dat je iets stoms hebt gedaan als de val compleet verdwenen is. Hangt waarschijnlijk bij de een of andere hond aan zijn neus.

·               We weer twee mensen een nieuwe baan hebben bezorgd als respectievelijk coordinator en als assistent van het naai atelier.

·               Onze schilder Francis het leven weer een beetje zonniger tegemoet ziet vanwege het werk en de daarbij behorende beloning dat we hem bezorgd hebben.

·               We vlak voor de opening van het naai atelier tot de ontdekking kwamen dat de riolering simpelweg nog niet aangesloten was. (Sorry, forgotten) en natuurlijk niemand snapt dat wij ons daar als westerlingen druk om maken.

·               Het ons nog steeds lukt om samen en met gebruik van een loep een draad in een naar onze mening veel te kein gaatje van een naald te frommelen.

 

 

We hebben inmiddels ook aardig wat dozen vanuit Nederland leeg gemaakt en hebben gemerkt dat, met alle goede bedoelingen overigens, er soms ook kelders en/of zolders worden opgeruimd onder het motto “zonde om weg te gooien, dat kan nog prima naar Malawi”. Dit levert soms aardige dingen op maar niet echt bruikbaar hier. Waar echt behoefte aan is en wat tevens een bron van inkomsten voor het naai atelier kan betekenen, is kleding en met name dameskleding tot maximaal maat 42 en alle soorten kinderkleding. Alles uiteraard in goede staat. MIM houdt zich van harte aanbevolen voor dit soort kleding.

 

Malawi is een mooi en nog steeds arm land, maar in de afgelopen jaren hebben we duidelijk vooruitgang gezien. Net iets betere kleding, meer stenen huizen, meer fietsen en minder ondervoede kinderen bijvoorbeeld. Het vordert langzaam maar het vordert. Hier in de omgeving van Bembeke niet in de laatste plaats door het werk van de stichting MIM en de kleinschalige rechtstreekse hulp die de stichting verleent. Werk dat ook door de plaatselijke bevolking gewaardeerd wordt.

Dus alle sponsors dank voor de hulp en hopenlijk blijven jullie de stichting steunen. Ook nieuwe donoren zijn natuurlijk van harte welkom.

 

Voor de laatste keer groeten vanuit een nog steeds warm Malawi en tot ziens in ons wel koude maar gezellige kikkerlandje waar het goed leven is.

 

Ans en Wil.

 

Terug naar de site <<