Bembeke, 14 oktober 2010.

 

Zo sta je nog met je koffers op het vliegveld en zo ben ja al over de helft van je verblijf hier in het altijd weer verrassende Malawi.

 

Wat hebben we zoal gedaan in de afgelopen paar weken?

Om te beginnen is Ans inmiddels examinator af, niet omdat ze het niet goed gedaan heeft maar omdat de klus er op zit.

De dames zijn allemaal geslaagd en krijgen een certificaat dat behalve de eeuwige roem ook recht van toelating geeft tot het naai atelier. Eentje heeft het predicaat EXCELLENT gekregen, eentje heeft een voldoende en de rest is beoordeeld met goed en zeer goed.

Nou nog even een factuurtje sturen en dan kunnen we gaan uit eten in de plaatselijke snackbar waar ze nog steeds friet bakken in een uitgeklopte ijzeren plaat waar een houtvuurtje onder gestookt wordt. Prijs 50 Kwatcha voor een portie frieten en je mag altijd eerst 2 steeltjes proeven. Tegenwoordig snijden ze een aardappel zo ongeveer in vieren met als resultaat mooi lichtbruin aan de buitenkant en net warm binnen in. Dat doen we inmiddels zelf beter.

 

We zijn druk doende het naai atelier in te richten. De plaatselijke timmerman heeft gordijnkappen gemaakt en Ans de gordijnen. Kenneth en ik slaan alles met grote stalen spijkers aan de muur, geeft niet want we hebben een schilder gecharterd die, als wij er een keer naast meppen, alles weer netjes maakt, onder het motto “schilders hand dekt timmermans schand”. We hebben ergens een aantal grote kisten gevonden die er al jaren stonden en waarin ooit door een Ierse organisatie tweedehands computers zijn gestuurd. Alleen al de kisten en het transport ervan moeten een vermogen gekost hebben. Een aantal kisten waren dicht met de computers en bakbeesten van beeldschermen er nog in. Die hebben we er rap uit gehaald en de kisten worden nu omgetoverd tot twee prachtige wandmeubelen met veel opbergruimte en van de deksels worden legplanken voor in het magazijn gemaakt. Zo zitten we voor een dubbeltje (nou ja… zeg maar voor 20 kwatcha) op de eerste rang. Van gegalvaniseerde buis worden zowel gordijnrails  als ophanginrichtingen voor rollen stof en roeden om kleerhangers aan op te hangen gemaakt. Ondertussen is namelijk ook het plan geboren om in een gedeelte van het atelier een winkeltje in te richten voor de verkoop van lappen stof, tweedehands kleding e.d.

Al met al kost het vinden van de juiste materialen nog het meeste tijd, want als je hier vraagt waar je een bepaald iets kunt kopen, is het standaardantwoord meestal: weet ik niet of: in Lilongwe. Dus gaan we maar zelf zoeken, eerst in Dedza en als het daar echt niet is dan in Lilongwe (2 uur heen en 2 uur terug). Loop je in Lilongwe 6 winkels af om gordijnringen te kopen en als je ze dan eindelijk vindt, ben je zo blij dat je graag de gevraagde hoge prijs betaalt. Jammer, want even later blijkt dat ze even verderop ook te koop zijn voor de helft minder, balen dus!!!

Twee uur zoeken naar 100 kleerhangers levert wel wat op. Vonden we ze eerst voor bijna 1 euro per stuk, hebben we ze uiteindelijk ergens gekocht voor 20 cent. Dat is dan weer leuk natuurlijk en maakt onze dag toch nog goed.

Inmiddels staan er ook al 18 wel oude maar oerdegelijke trapnaaimachines in het atelier te pronken. Per container aangevoerd vanuit Nederland ( met een geweldig dankjewel aan Willem Winkelman die dit transport voor MIM geheel gratis heeft geregeld, Willem chapeau) en allemaal nog bij ons thuis uitvoerig gecontroleerd en geolied, met dank aan Annie van der Ven en Hennie Roozing.

 

Het lossen van zo’n container is overigens een verhaal apart. Op 11 oktober werden we laat in de middag gebeld dat er de volgende morgen een container in Dedza zou arriveren en of we daar maar bij wilden zijn. Wij natuurlijk in alle vroegte en met enige vertraging vanwege een lekke and naar Dedza. Daar stonden ze al op ons te wachten, inclusief 2 vertegenwoordigers van de Douane om, zittend op een stoeltje en voorzien van een flesje Fanta,te controleren of er niet illegaal een auto of iets dergelijks in de container was vervoerd. Nadat het zegel was verbroken begon het uitladen. Ongelofelijk zeg wat er in zo’n ding past. Een ploeg van 6 mensen is 2 uur bezig geweest om alles uit te laden. Veel schoolmeubels en kleding voor de school in Nsipe en ook weer een partij dozen met kleding en lappen stof voor Bembeke.

Nou snappen we ook waarom er wel eens iets fout gaat bij de aflevering. Er werden twee stapels gemaakt, een grote voor Nsipe en een kleine voor Bembeke. Op alle dozen staat keurig netjes vermeld voor wie ze bestemd zijn, dus dat is prima geregeld. Maar al snel kwamen we tot de ontdekking dat 2 van de “lossers” niet kunnen lezen dus die deden het maar op de gok. Toen zijn wij maar aanwijzingen gaan geven dan voelden we ons tenminste niet nutteloos en kwam alles keurig op de juiste stapel terecht.

Een van de dozen was een beetje open en daar viel een witte sportschoen uit, die wonder boven wonder ook nog van Ans was geweest. Die moest natuurlijk direct gepast worden en toen bleek dat hij wel ongeveer paste werd hij niet meer uit gedaan en de betreffende jongeman heeft ongeveer een half uur lang met dozen gesjouwd op 1 blote voet en 1 sportschoen. Uiteindelijk vond Ans de andere waarna hij de koning te rijk was met zij schoenen.

 

Over wonderen gesproken. Twee weken na het uitje naar Liwonde vonden we het weer tijd worden voor enige ontspanning en togen we op vrijdagmorgen naar het meer van Malawi (het meer beslaat ongeveer 1/5 van het land). We hadden al vaker gehoord en gelezen dat Cape Mac Clear een fijne badplaats was, dus wij daar naar toe. Na een voorspoedige rit van ruim 2 uur over een goede en rustige asfaltweg, begonnen we opgewekt aan het laatste stuk van 18 kilometer zandweg. Nou dat was minder. Ruim een half uur over een weg die een aaneenschakeling is van venijnige ribbels en bobbels, is niet bepaald een pretje te noemen en we kwamen dan ook goed  door elkaar gehusseld en zowat total loss aan. We logeerden in een goed hotel met een zwembad een mooie tuin en een goede keuken.

Gelukkig maar, want verder was er in onze ogen niets te beleven, een dorpje en een strand van niks en buiten het hotel nauwelijks vertier. Na 736 stalletjes met nagenoeg allemaal dezelfde spulletjes heb je dat ook wel gehad. Maar zoals gezegd, het hotel was prima. Diezelfde dag kwam er een bus aan met een gezelschap Nederlanders (het zal ook eens niet zo zijn) die een rondreis door zuidelijk Afrika maakten. Niks bijzonders eigenlijk, ware het niet dat wij de reisleidster kenden en zij ons ook, wat ze niet leuk vond. Twee jaar geleden toen Ingrid, Josca Wanda, Helma en Marie Pauline op bezoek waren, zijn we en weekend nar Liwondepark geweest. Daar kwam toen ook zo’n bus met Nederlanders aan die tegelijk met ons een safaritocht wilden maken. Maar ja er was niet voor iedereen plaats in de jeep en wij zaten er als eerste in. De reisleidster van die groep vond dat wij er maar uit moesten, wat we natuurlijk niet deden (je kent ons) want uiteindelijk hadden wij netjes besproken en zij bleven nog een dag langer dan wij, dus hadden ze alle tijd.

Nou jullie raden het al, dit was dezelfde reisleidster en je zag haar gezicht betrekken toen ze ons zag, het zat blijkbaar nog erg diep. Wat is toeval zou je zeggen, zeker toen bleek dat een van reizigers van het gezelschap An Janssen heette en zes jaar lang op de lagere school bij Ans in de klas heeft gezeten. Sommige mensen moeten ver reizen om hun vrienden te ontmoeten.

 

Afgelopen zondag hadden we weer eens geen elektriciteit en water en de spiritus was ook op dus zondagmiddag “moesten” we wel in Dedza gaan eten. Nou hadden we al een paar keer een bord gezien met daarop “Mapiri Country Golf Lodge” en omdat we ook wel eens een keer onder het crème de la crème van Malawi wilden zijn, wij daar naar toe.

We vonden een mooi hotel annex restaurant, maar geen golfbaan die moest nog komen. Liefhebbers kunnen zich alvast laten inschrijven. Wij waren op dat moment  weliswaar de enige gasten, maar we hadden honger en het was een leuk terras dus wij daar wat te eten bestellen. Na ongeveer een kwartier werd er iemand per fietstaxi afgeleverd. We zeiden voor de grap nog tegen elkaar: dat zou de kok wel eens kunnen zijn  en jawel hoor…………… dat was hem. Nog eens 3 kwartier later stond het eten op tafel, alles wel absoluut vers natuurlijk en het smaakte prima.

Om de tuin van het hotel was een grote muur gebouwd, alleen de poort was er nog niet. Geen nood want er was wel een mooi wachthuisje met daarin een bewaker, dus dat zat wel snor. Toen de bewaker uit zijn hokje kwam bleek dat hij een been dik in het gips had en met een kruk moest lopen. Dat zal op eventuele inbrekers wel veel indruk maken denken wij. Bij het TTC loopt ook al een bewaker rond met zijn arm in het gips. Om ook zonder stok hard te kunnen slaan denken we, of misschien wel omdat ze hier geen sociale voorzieningen kennen. Kun je niet werken? Jammer dan, ook geen geld.

Ziekenvervoer is hier ook prima geregeld, er zijn wel ambulances maar om daar in te mogen moet je bijna dood zijn. Een kennis van ons had al dagen verschrikkelijke rugpijn en niets hielp. Uiteindelijk toch maar wat geld bij elkaar gescharreld en naar het ziekenhuis in Nkhoma, ongeveer 80 kilometer van ons vandaan. Vervoer? Eerst 7 kilometer achter op de fietstaxi, dan een kilometer of 50 met 20 anderen op elkaar geperst in een minibus en dan nog zowat 20 kilometer achterop een truck voor het laatste stuk. In het ziekenhuis hebben ze er een paar spuiten in gemikt, waarna dezelfde reis in omgekeerde volgorde moest worden afgelegd. Als je nog geen rugpijn hebt, zou je er dat wel van krijgen. Gelukkig was het allemaal niet voor niets geweest, want na een paar dagen was het overigens zo goed als over.

 

Deze week werden de uitslagen van de eindexamens voor de middelbare school bekend gemaakt. Dat gebeurt onder andere via de radio. Loop je in de supermarkt en hoor je ipv. muziek continu namen afgeroepen worden. Van de 10 leerlingen die de afgelopen 4 jaar door MIM gesponsord zijn, hebben uiteindelijk 8 leerlingen examen gedaan en zijn er 7 geslaagd.  Een mooi resultaat en een betere toekomst voor deze jongelui. Momenteel vindt ook de selectie plaats van basisschoolleerlingen voor toelating tot de middelbare school. MIM wil proberen om ook nu weer 10 leerlingen voor 4 jaar financieel te steunen, middels betaling van schoolgelden, uniformen en examengelden. MIM hanteert voor haar selectie de volgende criteria:

Ouders moeten aantoonbaar niet in staat zijn om zelf de kosten te betalen, de kinderen moeten voldoende capaciteiten hebben en zowel kinderen als ouders moeten duidelijk gemotiveerd zijn. Ter controle leggen twee veldwerkers huisbezoeken af.

De stichting is voor dit project op zoek naar donoren. Voor 300 euro, ofwel 75 euro per jaar  kan een kind 4 jaar naar de middelbare school gaan en heeft het duidelijk meer toekomstperspectief. Wil je een kind steunen? Neem dan contact op met de stichting. Gegevens vind je op www.stichting-mim.nl.

 

Waar stoppen we verder zoal onze vrije tijd in?

Perziken schillen en met veel suiker koken, heerlijk als nagerecht;

Tomatensoep klaarmaken en witte kool koken;

Afwimpelen van allerlei verzoeken om geld;

Foto’s maken van een baby die tijdens de naailes op de naaimachine ligt te slapen;

Overleggen met het bisdom over de mogelijkheden van het bouwen van stafhuizen voor de RC-school, om zodoende meer leerkrachten te kunnen aantrekken;

Opstarten van een kleinschalig landbouwproject met varkens, kippen en bonenteelt;

Mogelijkheden onderzoeken voor de inrichting van een natuurkundelokaal bij de middelbare school, zodat ze dat vak ook kunnen gaan geven;

De gezondheidscoördinator adviseren bij het opstellen van een aanvraag voor Simavi;

Schuren en schilderen van een in een doos gevonden kruisbeeld om cadeau te doen bij de opening van het naai atelier;

Naar de zonsondergang kijken en vervolgens om 7 uur naar de Wereldomroep luisteren voor ons dagelijkse half uurtje Nederland;

Op tijd naar bed gaan en weer vroeg op staan;

Uitkijken naar het komende bezoek van Bram, Nadia en Jack.

 

Nou weer voldoende gekletst voor deze keer, met een beetje geluk weten we over een paar weken wel weer meer te vertellen.

 

Veel groeten allemaal van Ans en Wil.

 

Terug naar de site <<<