Bembeke, 24 september 2010.

 

Inmiddels zijn er alweer twee weken verlopen sinds we jullie van onze eerste bevindingen en belevingen op de hoogte hebben gebracht. Het lijkt wel of de tijd hier nog sneller gaat als thuis. We hebben ons aangewend om echt elke dag uiterlijk om zeven uur gewassen en geschoren te zijn, want prompt om zeven uur kun je de eerste bezoeker aan de deur verwachten. In de morgen beperken we ons overigens tot een kattenwasje want douchen doen we meestal ‘savonds. Niet omdat we dat fijner vinden, maar omdat er ‘smorgens geen druk op het water is en dan komt het ook niet uit de kraan, zo werkt dat immers.

 

Ans is bezig met de afronding van haar werk als examinator voor het naaiproject.

Van de ruim 50 vrouwen die de lessen volgden toen wij 2 jaar geleden weggingen zijn er uiteindelijk 32 overgebleven, die inmiddels 2 jaar lang de lessen gevolgd hebben.

Sister Anny, degene die de leiding over het naailokaal heeft, was maar wat blij dat Ans er weer was. Wij kregen de indruk dat ze als een berg opzag tegen de afronding van de cursus. De examencommissie was snel gevormd en bestond natuurlijk uit Sr. Anny en Ans.

Als werkstuk werd gekozen voor een meisjesjurk  en als patroon werd een van de inmiddels in heel Bembeke wereldberoemde gele grondpatronen uit Den Bosch genomen.

De dames kregen een week de tijd om de jurk te maken (alleen ‘smiddags want ‘smorgens moeten ze op het land werken). In allerijl moest nog gezorgd worden voor een aantal fatsoenlijke scharen, centimeters en spelden, want van de mooie voorraad van 2 jaar geleden bleek praktisch niks meer over te zijn en de zusters zijn nog te gierig om iets te kopen en dat terwijl er voldoende geld achtergelaten was. Daar zal dus nog een, waarschijnlijk lastige, discussie over gevoerd gaan worden. Maar ja wat moet dat moet en helaas voor de zusters zijn ze in onze ogen niet zo heilig als ze zelf graag zouden willen.

Nou daar stonden ze dan een grote groep bloednerveuze dames (de meesten hebben de basisschool niet eens afgemaakt, laat staan ooit een heuse test gemaakt) om onder het uiterst strenge toezicht van de commissie te starten met tekenen van het patroon uit een aantal oude Duitse kranten, waar die weer vandaan komen mag Joost weten en om vervolgens de stof te knippen. Dat viel mee en de spanning was er daarmee vanaf dus de rest van de week werd er, al dan niet met een kind op de rug of aan de borst, volop genaaid en gekletst natuurlijk.

Het resultaat was wisselend, sommigen deden het verbluffend goed en anderen deden het niet al te netjes, Malawiaans zullen we maar zeggen. De commissie is bijna klaar met het beoordelen van de werkstukken en gaat bepalen wie er wel en wie niet een heus certificaat krijgen, wat recht van toegang gaat geven tot het naai atelier, maar daarover later meer.

 

Vlak na het versturen van ons eerste verslag kregen we een levende kip aangeboden van Zugwitsa. Zugwitsa is de loodgieter en manusje van alles van het college. Een handige donder die helaas geen woord Engels spreekt, waardoor het lastig communiceren is.

We kregen de kip uit dankbaarheid voor de kleding en het gereedschap dat we hem 2 jaar geleden vlak voor ons vertrek gegeven hebben. Nou is een levende kip mooi, maar wat moet je er mee als je geen kippenhok hebt en het gebruik van de woonkamer als kippenhok met algemene stemmen wordt afgewezen?

Voor alles is altijd wel een oplossing, zo ook hier. Kenneth kwam zich melden en binnen een half uur hadden we een panklare kip. Dat zou die avond dus kip eten worden zo dachten wij, maar daarbij hadden we buiten het aantal vlieguren van deze kip gerekend. Dat was zodanig dat zij niet na twee uur en ook nog niet na twee dagen gaar was.  Je leert overal van al is het maar dat een oude kip niet gaar te krijgen is.

 

Diezelfde dag moesten we nog in Dedza zijn. Als je het dorp in komt ligt vrij vooraan het ziekenhuis. We zagen voor de poort een groep van zo’n man of twintig staan in mooie witte uniformen. Wij dachten meteen aan een uitje of een staking van het verplegend personeel. Toen we dichterbij kwamen zagen we pas dat ze allemaal aan elkaar vast zaten met handboeien.  Wat bleek, de inwoners van de plaatselijke gevangenis moesten voor onderzoek naar de kliniek. Moeten ze bij de EBI in Vught ook eens proberen, kun je lachen.

Om terug te komen op Kenneth, hij is degene waar ik de afgelopen twee keren dat wij hier waren veel mee heb gewerkt en de grondbeginselen van de elektrotechniek heb bijgebracht. Hij kwam zich apetrots melden met een prachtig certificaat. Bij het college hadden ze eindelijk ingezien dat hij toch meer kon dan maisbier drinken en van veel nut was voor het college.

Ze hebben hem twee maanden naar de technische school in Lilongwe gestuurd voor een aanvullende cursus elektrotechniek. Wij hebben hem uitgeroepen tot beste elektricien van Bembeke. Zijn salaris is inmiddels ook meer dan verdubbeld van ca. 5000 kwatcha (25 euro) per maand twee jaar gelden naar 12.000 kwatcha (60 euro) per maand nu, dus die jongen gaat fluitend door het leven.

Zo fluitend dat hij drie dagen later kwam vertellen dat zijn vrouw die morgen bevallen was van een zoon, hun zesde kind!! Toen we hem als cadeau een spijkerbroek gaven en deze eerst lieten passen, netjes achter het gordijn van onze badkamer, deed hij de broek die hij aanhad niet uit en paste de spijkerbroek over de andere heen. Wij vragen ons nu af hoe die ooit aan zes kinderen is gekomen. We hebben overigens gehoord dat de vrouwen hier geen onderbroek dragen, lekker makkelijk als je op het veld werkt en een boodschap moet doen, effe hurken en klaar.

Omdat ze hier de pil niet kennen wil Ans nu aan de vrouw van Kenneth een gebreide onderbroek cadeau doen, misschien dat die helpt want wij vinden zes kinderen voor het stel namelijk wel genoeg en baat het niet dan….. is het in elk geval lekker warm.

 

We wisten dat ze bij de RC-school (een basisschool met 1600 leerlingen waarvoor MIM al 13 nieuwe klaslokalen heeft gebouwd en inmiddels gestart is met de bouw van de laatste 3) bezig waren met de bouw van 3 blokken toiletten. MIM heeft de stenen betaald (10.000 stenen per blok) en de vaders van de leerlingen hebben met de schop 3 kuilen gegraven van elk 8 meter lang, 1,5 meter breed en maar liefst 5 meter diep. Wat bleek…………… de bouw lag na het eerste blok stil. De organisatie die de cement en het arbeidsloon zou betalen had voor het eerste blok maar liefst 50.000 kwatcha (250 euro) betaald en ook nog veel te laat. Dit vond de aannemer te gortig, hij wilde niet verder gaan met de volgende blokken en gelijk had hij. Maar ja……… ondertussen begon de grond rondom de twee openliggende kuilen al te scheuren en bij de eerste regenbui zou waarschijnlijk alles instorten, dan was alle graafwerk voor niks geweest en lagen er twee bergen met totaal 20.000 dure stenen voor niks.

Na wat onderhandelen wilde de aannemer wel doorgaan voor 15.000 kwatcha (75 euro) extra. Dat hebben we maar snel gedaan en ondertussen is de eerste kuil al helemaal opgemetseld en is die veilig. Voor de tweede is de fundering klaar. Iedereen blij.

 

Bijna ongemerkt werd het 18 september de verjaardag van Ans.

Omdat er toch niemand van jullie wilde komen zijn we zelf maar eens flink uit de band gesprongen, overigens bedankt voor alle telefoontjes, leuke emails en dito kaarten.

Om 8 uur in de auto voor een tocht van 2,5 uur naar Liwonde, waar we gelogeerd hebben in de Hippo Vieuw Lodge met westerse kamers, lekker eten en ook westerse prijzen, maar wel luxe. Pure verwennerij dus.

In de middag een boottocht over de “Shireriver” gemaakt dwars tussen de nijlpaarden en krokodillen door en vlak langs wat olifanten die uit de rivier kwamen drinken. We hadden de boot, waarop plaats was voor 12 personen, voor ons alleen dus we zaten als prinses en prins voor op de boot. Toch wel ietsje anders dan varen op de Binnendieze.

Die avond lekker gegeten en op tijd naar bed want de volgende morgen wilden we vroeg naar  Zomba gaan, Zomba was vroeger de hoofdstad van het land.

We sliepen in een bed van 2,40 breed, dus plek genoeg. ‘snachts werden we wakker van het geknor van de nijlpaarden in de rivier. Wij hebben altijd gedacht dat ze ‘snachts uit het water komen om enorme hoeveelheden gras te eten. Dus wij verdenken nu de hotelleiding er van dat ze wat luidsprekers in de rivier hebben verborgen.

Het was ongeveer een uur rijden naar Zomba en daarna nog een half uur voor de laatste 10 kilometer redelijk steil omhoog naar het Zombaplateau. Daar stond me toch een luxe hotel annex restaurant waar ze zelfs heuse cappuccino schonken.

We hebben een wandeling gemaakt met een gids die, als je hem via de receptie van het hotel huurde 2.000 kwatcha kostte en als je hem rechtstreeks buiten inhuurde het voor de helft deed. Tijdens de tocht een waterval en een forellenkwekerij aangedaan, waarna we teruggingen naar het vertrekpunt. 2,5 uur vonden we wel genoeg voor twee halve oude van dagen en mooie uitzichten (meteen 2 uur verder lopen) hebben we al genoeg gezien vonden wij. Na een onfatsoenlijk royaal en lekker lunchbuffet hebben we nog wat houtsnijwerk gekocht (altijd onderhandelen, waarbij je weet dat als je 60 procent van de vraagprijs betaalt, dat eigenlijk nog teveel is maar och leven en laten leven hoort er ook bij) en daarna  weer terug naar ons hotel in Liwonde waar de verwennerij doorging tot aan het royale ontbijtbuffet van de volgende morgen.

Op zondagavond kwamen we in het hotel tot zijn en onze verrassing Philip Zenassi tegen. Philip werkt in Bembeke en reist als een soort wijkverpleegkundige langs de verschillende Villages, we spreken hem bijna dagelijks. Wat bleek, hij was samen met ongeveer 80 anderen de hele week daar voor een conferentie over de gezondheidssituatie van jonge kinderen, zijn dagelijks werk waar hij alles vanaf weet.

We gunnen hem en de anderen natuurlijk van harte de verwennerij in zo’n luxe hotel.

De meesten hebben normaal ‘smorgens als ontbijt alleen thee met suiker en eventueel wat rijst erbij en verder eten ze twee keer per dag Nsima (stijve maïspap, het belangrijkste voedsel in Malawi). Die komen deze week dus allemaal minstens 5 kilo aan, wat de meesten overigens wel kunnen gebruiken.

Zo’n conferentie moet een astronomisch bedrag kosten, in dit geval betaald met ontwikkelingsgeld uit Denemarken. Waarschijnlijk worden alleen de hoteleigenaar en het organisatiebureau er beter van.  

Als je er aan denkt dat met het Nederlandse ontwikkelingsgeld waarschijnlijk dezelfde fratsen worden uitgehaald en als je dan tegelijkertijd weet dat het overheidsgeld dat in ons land naar organisaties gaat die kleinschalige projecten zoals die van MIM beoordelen en bij goedkeuring voor 50 procent financieren, gehalveerd wordt of soms zelfs helemaal geschrapt, dan kan je je misschien voorstellen dat wij daar wat sceptisch tegenover dit soort initiatieven staan.

Op maandag via Nsipe, waar Willem Winkelman de school prachtig heeft gerenoveerd hulde daarvoor, naar huis. Zien we nog een prachtig staaltje werkverschaffing. De weg van Liwonde naar Ntcheu is ongeveer 50 kilometer lang en wordt momenteel voorzien van een mooie nieuwe belijning in het midden van de weg. Wat denk je? Juist ja geheel met de hand worden er door zo’n man of tien mooie rechte strepen op de weg geschilderd.

 

Ondertussen is niet alles kommer en kwel hoor en hebben we ook veel lol.

Zo zijn we links en rechts al bij mensen thuis gaan eten, wat altijd bijzonder is;

heeft Ans een bijbaan door thuis ook privé naailes te geven;

wordt telkens als we voor overleg bij het bisdom moeten zijn de auto gratis gewassen;

ziet de Moonekeraschool er prachtig uit dank zij de renovatie die twee jaar terug betaald is met het geld dat was ingezameld bij het afscheid van Ans en Marie Pauline van IVT, hulde aan de beide dames;

verkopen ze op de markt nog steeds aan een stokje geregen muizen;

heeft Willem Winkelman laten weten dat hij duizend paar schoenen in de aanbieding heeft;

verkoopt Sr. Margareth nog steeds zelf gemaakte bananendrank waar ze hier behoorlijk van gaan lallen en scheel kijken en die meer ruikt en smaakt naar gist dan naar banaan;

hebben we iemand geweldig blij kunnen maken met een laptop die door Chris en Lonneke was geschonken. Chris en Lonneke namens de ontvanger enorm bedankt;

heeft Mrs. Chagoma een eigen champignonkwekerij opgezet in een tentje van zwart plastic waarin een heleboel plastic zakjes staan met daarin een of ander vaag mengseltje en nu maar wachten op de champignons.

 

Nou meer dan genoeg verteld, de rest bewaren we voor een volgende keer.

 

Groeten uit een zeer zonnig Malawi van Ans en Wil.

 

Terug naar de site <<<