Bembeke, 15 oktober 2015

 

Dag allemaal,

 

Vandaag alweer bijna halverwege ons verblijf, dus tijd voor  een eerste verslag van het reilen en zeilen in Bembeke.

 

Zoals eerder gemeld hebben we een voorspoedige reis gehad, hoewel het daar in eerste instantie niet naar uitzag. Wat was het geval? We hadden  3 vluchten, eerst 1 uur vliegen van Amsterdam naar Frankfurt, dan 7 uur vliegen van Frankfurt naar Addis Abeba, daar 4 uur wachten en ten slotte 3 uur van Addis Abeba naar Lilongwe.

Wat denk je? Uitgerekend de eerste vlucht van 1 uur  had een vertraging van 35 minuten. Als je dan weet dat je in Frankfurt precies 1 uur hebt om over te stappen en je daar ook nog eens naar een andere terminal moet lopen, nou dan zit je niet meer echt op je gemak in het vliegtuig, we zagen ons al een nachtje gedwongen overnachten in Frankfurt!!!!

Wij dus rennen als gekken om op tijd te zijn voor de tweede vlucht en wat bleek?

1. Ans heeft veruit de beste conditie van ons twee;

2. Het was maar 10 minuten lopen van de ene terminal naar de andere. Allemaal zorgen om niks dus.

 

Het eerste dat ons in Malawi opviel was dat niet alleen  de geur van het zand deze keer veel intenser was dan andere keren, maar vooral dat dit zand alom aanwezig is. Het lijkt wel of het hele land vanuit een vliegtuig met rode verf is bespoten. Alles maar dan ook letterlijk alles zit onder, alsof er weken lang een storm met rood woestijnzand heeft gewoed. Je ademt het spul de hele dag in, dus loop je in het begin de hele dag te hoesten en voel je het prikkelen, maar ja alles went zelfs dit.

 

Bij ons eerste bezoek aan de Indian Sisters kregen we een tros bananen mee. Wij zouden zeggen”uit eigen tuin” maar zij noemen dat “home made”. Ze vertelden er ook nog bij dat als de eerste bananen rijp worden, wij meestal niet lang meer weg blijven. Met andere woorden: bij rijpe bananen denken ze aan ons, het moet niet gekker worden.

 

De eerste week vloog voorbij met allerlei besprekingen en voorbereidingen voor nieuwe projecten en natuurlijk ook met het bewonderen van een aantal resultaten.

Het hostel waar plaats is voor 80 meisjes ziet er prachtig uit. Alleen de aannemer is wel heel erg traag in de afwerking. Hij krijgt nu 2 weken de tijd om alles af te werken, zo niet dan betalen we de laatste termijn niet.

Benieuwd hoe dat zal gaan. Verder hebben ze natuurlijk allerlei extra wensen, maar ook dat is niets nieuws.

 

Nieuw was wel het verzoek van de middelbare school om het schoolgeld in termijnen aan hen te gaan betalen. Wat is het geval? MIM betaalt elk jaar het schoolgeld voor ca. 40 studenten. Een schooljaar bestaat uit 3 perioden en er moet per periode schoolgeld betaald worden, Tot nu toe betaalden wij het totale bedrag voor 1 jaar altijd in 1 keer, is gewoon makkelijker.

Blijkbaar voelt de school zich dan heel rijk en handelt daar ook naar, met het gevolg natuurlijk dat ze aan het einde van het jaar geld tekort komen. Om die reden de vraag om voortaan in 3 termijnen te betalen.

Misschien moet er in de opleiding voor hoofden van de middelbare school een module financieel management komen.

 

O ja de eerste kip is ook weer binnen, een prachtige haan die waarschijnlijk weer veel vlieguren heeft.

We hebben maar gevraagd, of de gulle gever zo vriendelijk wilde zijn om het beest ook voor ons te slachten en dat wilde hij gelukkig. Als je hier overigens een diepvrieskip koopt (tot voor kort een ongekende luxe) dan krijg je er nog alle onderdelen bij, van niertjes tot en met de pootjes. Wel mooi apart  verpakt, dat scheelt en de buren zijn er blij mee.

Behalve de kip hebben we ondertussen alweer van verschillende kanten aardappelen als welkomstgeschenk gekregen, met het gevolg dat we al een aardig voorraadje hebben.  Als we 3 keer per dag aardappelen eten krijgen we ze nog niet op. Een vaste “leverancier” is Patrick Nefasi die kwam op een morgen zo rond 9 uur langs. Op onze vraag of hij niet hoefde te werken (hij geeft les aan een basisschool) vertelde hij met zijn jongere broer naar het ziekenhuis te moeten. Op onze vraag of hij dan zomaar vrij voor kon krijgen gaf hij aan: het gemeld te hebben. Makkelijke manier om een dagje vrij te nemen, dat wel.

Zoals elk jaar valt er gelukkig regelmatig wel wat te lachen. Zo hebben we hier voor de deuren van het atelier een ijzeren hek met 2 hangsloten erop. Om niet telkens te staan hannesen met de sleutels hebben we zowel de sleutels als de sloten gemerkt, meestal één slot met rode tape en het andere met zwarte tape.

Bij een van die hekken  is er maar 1 slot en 1 sleutel gemerkt met tape en de andere set niet.  We hadden iemand gevraagd om het hek te gaan sluiten, komt hij even later in paniek terug, hij had maar een slot er op kunnen doen, want het andere was niet gemerkt!!!!

Net zoals je bij de plaatselijke winkelier nooit hoeft te vragen of het brood vers is. Het antwoord is dan steevast dat het van gisteren is, als je het dan gaat eten, blijkt het al 6 dagen achter elkaar van gisteren te zijn geweest, maar ja een kniesoor die daar op let en om te roosteren is het allicht goed.

 

Tussen alle belevenissen door werken we zo af en toe ook nog wel hoor, dat jullie niet gaat denken dat het hier een biovakantieoord is.

We zijn de eerste week druk geweest met het opstarten van enkele nieuwe projecten, veel praten dus, en met het voorbereiden van de cursussen die gegeven worden door Marianne en Aafke. Aafke geeft een breicursus en Marianne een naaicursus en het zou natuurlijk jammer zijn als die in de eerste week van hun verblijf niet meteen productief zouden kunnen zijn (nou,  laat dat maar aan ons over. Anderen laten werken, daar zijn wij goed in).

 

Na een lekker lui dagje in Korean Garden (ingewijden weten dat dit een waar lustoord in Lilongwe is) hebben we de dames na een enerverende reis opgepikt op het vliegveld. De Malawiaanse overheid had in al haar wijsheid besloten dat je miv 1 oktober een visum + 75 dollar moet hebben om het land in te komen. Als je dan als niets vermoedende reiziger op het vliegveld in Amsterdam aankomt en daar te horen krijgt dat je zonder visum niet op het vliegtuig mag, heb je een probleem. Met kunst en vliegwerk, inventiviteit van Marianne en medewerking van een vriendelijke dame in de ambassade in Brussel, hadden ze drie kwartier voor vertrek een visum, waar vervolgens bij aankomst in Malawi niet naar gevraagd werd, wel naar het geld natuurlijk.

Maar goed, eind goed al goed en inmiddels wordt er hard gewerkt bij zowel het breien als naaien. De beide dames zijn er druk mee en de leerlingen vinden het fantastisch.

 

Ans ondertussen heeft inmiddels een huishouden van vier volwassenen te runnen en dat zonder de gemakken van Nederland. Hard werken en veel improviseren dus. Gelukkig laat iedereen het zich goed smaken. De drukte van het huishouden in combinatie met de hitte leidt soms ook wel tot bijzondere situaties hoor.  Zo had Ans salade gemaakt en deze “even” in het vriesvak gezet om snel af te koelen. Nou, de volgende dag was de salade heeeeeeel koud hoor.

Of deze:  kopen we op de markt een partij mango’s en wat bananen voor datzelfde huishouden, hebben we geen tas bij ons en een plastic tasje kost maar liefst 20 kwatcha, te duur natuurlijk. Ans had gelukkig een hoedje op voor de zon en daar pasten net 10 mango’s in. Toch mooi verdiend en wat maakt een zonnesteekje meer of minder nou uit!!

 

Al bij al heb ik het een stuk gemakkelijker dan de rest, een beetje mensen commanderen bij het verplaatsen van allerlei goederen uit de twee net aangekomen containers bijvoorbeeld en van  aannemertje pesten of leerlingen vertellen dat ze beter hun best moeten doen omdat wij ze anders niet meer financieel steunen, wordt je ook niet moe. Nee ik red me wel, maar wel doen of je het druk hebt natuurlijk, dat is belangrijk.

Met die aannemers blijft het overigens wel oppassen hoor, het blijven boeven. Zo is er eentje op kosten van een familie uit Nederland een huis aan het bouwen voor een straatarm gezin hier (oma met 2 kleinkinderen). We hadden een prijs afgesproken en aangegeven dat het exact hetzelfde moest worden als een ander huis dat we hem hadden aangewezen. Bij de allereerste controle was de fundering al klaar en de kamertjes leken ons erg klein. Wij beide huizen nog maar eens nagemeten en jawel hoor, het nieuwe huis was zowel in de breedte als in de diepte ruim een halve meter kleiner.  Vergissing natuurlijk en hij wilde wel wat extra korting geven (de smiecht). Dat wilden wij niet, dus de fundering moest deels over gedaan worden. Begon meneer ook nog te mopperen over de extra cement die hij nu nodig had, nou daar hebben we korte metten mee gemaakt.

 

 

 

Marianne en Aafke hebben op de studenten campus  een compleet huis voor henzelf, lekker royaal dus.

Maar ja ook bij royale huizen gaat wel eens iets mis, zoals bijvoorbeeld het slot van de badkamerdeur wat blokkeert. Niet echt fijn als je dan aan de binnenkant van die deur staat en er in een velden of wegen iemand te zien is. Na ongeveer een uurtje  werden we geroepen om te helpen. Had ze ondertussen wel royaal de tijd gehad om zich goed schoon te boenen.  Slot volledig geblokkeerd en scharnieren aan de binnenkant natuurlijk. Uiteindelijk wat gereedschap door het raam aangegeven en met wat aanwijzingen van de techneut van de groep, lukte het Marianne om de scharnierpennen uit de scharnieren te krijgen, waarvoor hulde.

 

Bij het speciaal onderwijs gaat het goed. Het leerlingenaantal is in 2 jaar tijd verdubbeld. Het is dan ook een prachtige school, goed uitgerust en met gemotiveerde leerkrachten. Die leerkrachten hebben we ook nog eens blij kunnen maken met 2 stevige fietsen, geschonken door Mieke en Ad Hertog. Met die fietsen gaan ze nu op de achteraf gelegen scholen ambulante begeleiding geven, heel nuttig dus.

 

Omdat in de toekomst het naailokaal op het College niet meer beschikbaar is, willen we bij het naai atelier een ruimte aanbouwen waar de uniformen gemaakt kunnen worden en waar les gegeven kan worden.

De penningmeester van het bisdom vertelde dat hij 2 goeie bouwvakkers beschikbaar had, geen aannemers maar goeie vaklui. Nou prima natuurlijk, dan kunnen ze er samen met onze eigen lokale timmerman en onze schilder iets moois van maken. Vanmorgen waren ze er om te beginnen met bij zich, 1 waterpas, 2 truifels, 1 winkelhaak en 1 meetlint. Verder niks. Geen schoppen, kruiwagens, watertonnen, touw, planken om uit te zetten, niks. Daar zouden wij wel voor zorgen, was gezegd!!!!!  Gezegd door wie????? Onbekend.

Nou dat werd improviseren natuurlijk en we hadden al meteen spijt van deze keuze.

Hopelijk zijn ze zo goed als beloofd, maar lichten zijn het in ieder geval niet. Ze moesten mee in de auto om spullen te gaan halen en nummer een stapt door de achterdeur de auto in en klimt over de achterbank naar zijn plaats. Nog nooit in een auto met vijf deurengezeten denk ik, maar het geeft wel heel duidelijk de denkwijze aan. Als je vraagt wat er nodig is wordt er niet meer dan 1 dag vooruit gekeken. Op mijn vraag of ze geen steigermateriaal nodig hebben, zeggen ze nee want dat is pas over 5 dagen.

Dat wordt dus nog lachen en scherp opletten.

 

Verder valt er eigenlijk niet zoveel te vertellen, alles gaat z’n gangetje. Bloedheet, de rivier staat bijna droog dus regelmatig geen water en de stroom valt gelukkig ook regelmatig uit anders zou het te luxe worden.

Marianne en Aafke zijn druk bezig met hun klassen. Ze hebben er veel zin in en de leerlingen ook, dus dat gaat hartstikke goed en Ans en ik zijn of doen druk met van alles en nog wat.

 

Dat was het dus wel weer voor deze keer, allemaal de groeten en tot over 4 weken.

 

Ans en Wil.

 

<< Terug naar de website